Dlaczego członkostwo w kościele ma większe znaczenie, niż nam się wydaje
Wyobraź sobie scenę: nie jesteśmy już na ulicach Jerozolimy w pierwszym wieku, lecz wychodzimy z włoskiego bistro w centrum Waszyngtonu. To całkiem przyjemna zmiana scenerii. Właśnie skończyłem lunch z moim przyjacielem Coyle’em. Rozmawialiśmy o członkostwie w kościele — temacie, który wielu chrześcijan uważa za oczywisty, dopóki ktoś nie zada jednego, bardzo prostego pytania.
Gdy wyszliśmy na chodnik, Coyle nagle zapytał:
„Jaka jest różnica pomiędzy dwoma chrześcijanami, którzy należą do tego samego kościoła, a dwoma chrześcijanami należącymi do różnych kościołów?”
Muszę przyznać, że na chwilę zaniemówiłem. Stałem tam z kilkoma świeżymi plamami sosu marinara na koszuli i patrzyłem na niego bezradnie, nie wiedząc, co odpowiedzieć.
A jednak było to znakomite pytanie. W rzeczywistości prowadzi ono wprost do samego serca tego, czym jest kościół i kim są jego członkowie.
Dwie relacje, które wydają się podobne
Spróbujmy spojrzeć na tę sytuację bardziej konkretnie.
Coyle należy do mojego kościoła.
Mój inny przyjaciel, Mike, także jest chrześcijaninem — ale należy do zboru znajdującego się na obrzeżach miasta, w pobliżu lotniska.
Pytanie brzmi więc: czy moja relacja z Coyle’em powinna różnić się od mojej relacji z Mikiem?
Na pierwszy rzut oka moglibyśmy powiedzieć: nie.
W końcu wszyscy trzej:
- należymy do Ciała Chrystusa,
- jesteśmy częścią ludu Bożego,
- należymy do Kościoła powszechnego.
Wszyscy też jesteśmy powołani do tego, aby:
- kochać się nawzajem,
- modlić się o siebie,
- zachęcać się wzajemnie,
- napominać się w miłości,
- a czasem nawet wspierać się finansowo.
Skoro tak — czy istnieje jakaś realna różnica?
Jeśli nie ma żadnej różnicy, oznaczałoby to coś bardzo poważnego: że lokalny kościół w gruncie rzeczy nie istnieje.
Małżeństwo jako obraz
Wyobraźmy sobie analogiczną sytuację.
Załóżmy, że ktoś mówi:
„Nie ma żadnej różnicy pomiędzy moją relacją z moją żoną a moją relacją z innymi kobietami”.
Takie stwierdzenie byłoby prawdziwe tylko w jednym przypadku: gdyby nie istniało przymierze małżeńskie.
Ale przymierze istnieje.
To właśnie ono sprawia, że relacja mężczyzny z żoną różni się radykalnie od wszystkich innych relacji. Przymierze tworzy strukturę, zobowiązania i odpowiedzialność.
Podobnie jest z kościołem.
Kościół lokalny istnieje.
Dlatego musi istnieć realna różnica pomiędzy relacją z chrześcijaninem należącym do mojego kościoła a relacją z chrześcijaninem należącym do innego zboru.
Jedna wskazówka pomoże nam zrozumieć tę różnicę:
Ja i mój kościół możemy sprawować dyscyplinę kościelną w życiu Coyle’a.
Nie możemy jednak robić tego w życiu Mike’a.
To oznacza, że Jezus powierzył mi i mojej wspólnocie pewną odpowiedzialność wobec Coyle’a, której nie mamy wobec Mike’a.
Aby to zrozumieć, musimy odpowiedzieć na dwa pytania:
- czym jest lokalny kościół
- kim jest jego członek
Kościół: ciało i kości
Gdy mówimy o kościele lokalnym, możemy opisać go na dwa sposoby:
- organicznie
- instytucjonalnie
Innymi słowy: możemy mówić o ciele albo o kościach.
Współczesna kultura bardzo lubi mówić o „organiczności”. Ciało jest miękkie, elastyczne i przyjemne. Jednak ciało bez kości nie wygląda dobrze. Nie ma struktury ani stabilności.
Dlatego potrzebujemy obu.
Małżeństwo raz jeszcze
Wracając do analogii z małżeństwem.
Jeśli mówimy o małżeństwie w sposób organiczny, myślimy o takich rzeczach jak:
- wspólne życie
- budowanie domu
- intymność
- dzieci
- dzielenie się tajemnicami
To wszystko stanowi żywą tkankę relacji.
Jednak małżeństwo posiada także strukturę instytucjonalną.
Słyszymy ją w słowach ceremonii:
- „Zebraliśmy się przed Bogiem i świadkami…”
- „Czy ktoś zna powód, dla którego to małżeństwo nie może być zawarte?”
- „Ogłaszam was mężem i żoną.”
Te słowa wskazują na coś, co Biblia nazywa przymierzem.
Przymierze jest szkieletem relacji. To struktura zasad, która utrzymuje relację w określonych ramach. Można powiedzieć, że jest jak kielich z grubego szkła, który utrzymuje wino w środku.
Jeśli utracisz kielich, szybko utracisz także wino.
Problem współczesnej kultury
Dzisiejsza kultura często chce mieć wino bez kielicha.
Wiele par chce doświadczać bliskości i wspólnego życia, ale nie chce instytucji małżeństwa. Skutkiem jest chaos.
Czasem wynika to z doświadczeń wcześniejszych pokoleń. Niektórzy widzieli małżeństwa, w których ludzie pozostawali razem tylko dlatego, że „takie są zasady”, ale bez miłości i radości.
To jednak nie jest rozwiązanie.
Bóg ustanowił zarówno strukturę, jak i relację.
Zarówno kości, jak i ciało.
Tak samo jest z kościołem.
Jezus i Królestwo
Aby zrozumieć instytucjonalną naturę kościoła, musimy zacząć od nauczania Jezusa o Królestwie.
Ciekawa obserwacja:
- Jezus w Ewangeliach wspomina o kościele tylko dwa razy.
- O Królestwie Bożym mówi dziesiątki razy.
Apostoł Paweł robi coś odwrotnego:
- bardzo często mówi o kościele,
- rzadziej o Królestwie.
Dlaczego?
Ponieważ to właśnie nauczanie Jezusa o Królestwie ustanawia kościół jako instytucję.
Historia pewnego królestwa
Dawno temu istniało królestwo o nazwie Izrael.
Jak każde królestwo posiadało:
- króla
- ziemię
- prawo
Jednak Izrael miał także wyjątkowe zadanie: reprezentować Boga przed narodami.
Inne narody miały patrzeć na Izrael i dzięki temu zobaczyć, jaki jest Bóg.
Czy jest sprawiedliwy?
Czy jest miłosierny?
Czy jest święty?
Odpowiedź miała być widoczna w życiu Izraela.
Niestety Izrael zawiódł.
Zamiast naśladować Boga, często naśladował inne narody.
Pojawia się Jezus
Wtedy pojawił się Jezus i ogłosił cztery rzeczy:
- Izrael przestaje pełnić rolę przedstawiciela Boga.
- Jezus sam staje się doskonałym przedstawicielem Ojca.
- Bóg ustanawia nowe Królestwo — nie związane z terytorium.
- Obywatele tego Królestwa mają reprezentować Boga razem z Jezusem.
To jednak rodzi nowy problem.
Skoro Królestwo Jezusa nie ma granic geograficznych, kto może twierdzić, że do niego należy?
Każdy mógłby powiedzieć:
„Ja też należę do Królestwa”.
Jak więc odróżnić prawdziwych obywateli od oszustów?
Kto ma prawo reprezentować Króla?
Wyobraź sobie mównicę w sali prasowej Białego Domu.
To jedno z najbardziej wpływowych miejsc na świecie. Z tej mównicy ogłaszano decyzje, które wpływały na życie milionów ludzi.
Jednak nie każdy może tam stanąć i przemawiać w imieniu prezydenta.
Aby to zrobić, trzeba otrzymać oficjalne upoważnienie.
Jeśli ktoś bez upoważnienia ogłosiłby stanowisko prezydenta, byłoby to absurdalne.
A teraz pomyśl o czymś ważniejszym.
Czy masz prawo przemawiać w imieniu Jezusa Chrystusa?
Jezus jest Królem królów. Jego autorytet przewyższa autorytet każdego prezydenta.
Dlatego reprezentowanie Jezusa również wymaga upoważnienia.
Klucze Królestwa
W Ewangelii Mateusza 16 Jezus daje apostołom niezwykłą obietnicę.
Po wyznaniu Piotra:
„Ty jesteś Chrystus, Syn Boga żywego”
Jezus mówi:
„Dam ci klucze Królestwa Niebios”.
Klucze symbolizują autorytet rozpoznawania obywateli Królestwa.
Apostołowie mieli potwierdzać prawdziwe wyznanie wiary.
Jednak w rozdziale 18 Jezus przekazuje tę władzę lokalnemu kościołowi.
Kościół ma:
- badać wyznanie wiary
- obserwować życie danej osoby
- w razie potrzeby stosować dyscyplinę
Kościół posiada więc autorytet, aby ogłaszać:
kto reprezentuje Królestwo Chrystusa, a kto nie.
Czym jest lokalny kościół?
Możemy teraz zdefiniować lokalny kościół.
Kościół lokalny to grupa chrześcijan, którzy spotykają się regularnie w imieniu Jezusa, aby potwierdzać i nadzorować swoje członkostwo w Jego Królestwie poprzez głoszenie Ewangelii i ustanowione przez Chrystusa obrzędy.
Ta definicja zawiera kilka elementów:
- grupa chrześcijan
- regularne zgromadzenia
- wzajemne potwierdzanie wiary
- reprezentowanie Chrystusa
- głoszenie Ewangelii i sprawowanie chrztu oraz Wieczerzy Pańskiej
Spotykając się, chrześcijanie publicznie deklarują swoją lojalność wobec Króla.
Chrzest i Wieczerza Pańska są jak znaki obywatelstwa Królestwa.
Czym jest członkostwo w kościele?
Członkostwo w kościele można opisać jednym obrazem:
to paszport Królestwa Chrystusa.
Jest to formalna relacja pomiędzy chrześcijaninem a kościołem.
Kościół mówi:
„Uznajemy twoje wyznanie wiary i twój chrzest. Potwierdzamy twoją przynależność do Chrystusa.”
Chrześcijanin odpowiada:
„Poddaję moje życie duchowe waszej miłości i nadzorowi.”
Można powiedzieć, że przypomina to trochę słowa wypowiadane w małżeństwie:
„Tak, chcę”.
Członkostwo oznacza więc wzajemną odpowiedzialność.
Kościół bierze odpowiedzialność za ciebie.
Ty bierzesz odpowiedzialność za kościół.
Dlatego chrześcijanin nie wybiera kościoła tak, jak wybiera klub czy stowarzyszenie.
Jeśli ktoś wybiera Chrystusa, musi również wybrać Jego lud.
Nie da się należeć do Króla bez należenia do Jego Królestwa.
