Agonia kielicha

Tytuł: Agonia kielicha
Seria: Ewangelia Marka (20/27)

Transkrypcja wideo

Otwórzcie swoje Biblie na 14 rozdziale Ewangelii Marka. Ewangelia Marka, rozdział 14. Jesteśmy w relacji Marka z Tygodnia Męki Pańskiej, tygodnia Jego ukrzyżowania i zmartwychwstania. Przechodząc do 14 rozdziału Ewangelii Marka, od wersetu 32 do 42, dochodzimy do bardzo znanego opisu agonii naszego Pana w ogrodzie Getsemane, gdy zmagał się z rzeczywistością nadchodzącego krzyża, co miało nastąpić jeszcze tego samego dnia. Działo się to w piątek, w środku nocy, dokładnie w dniu, w którym został ukrzyżowany i umarł.

Zbliżając się do wersetów od 32 do 42 w naszym dalszym studium śmierci i zmartwychwstania naszego Pana, warto przypomnieć sobie, że prorok Izajasz przekazał nam bezpośrednie proroctwo o cierpieniu Mesjasza. W 53 rozdziale Księgi Izajasza, tym wielkim, historycznym proroctwie, prorok powiedział wiele o tym, że Chrystus zostanie zraniony za nasze grzechy, zmiażdżony za nasze winy i ukarany dla naszego pokoju z Bogiem, że będzie cierpiał w nasze miejsce. Ale powiedział coś jeszcze.

W Izajasza 53:3 powiedział, że Mesjasz będzie mężem boleści i doświadczonym w cierpieniu. „Mąż boleści, doświadczony w cierpieniu”. Przez 33 lata życia naszego Pana na tym świecie, jako Boga wcielonego w ludzkim ciele, był nieustannie wystawiony na smutki życia. Znał je doskonale, tak jak znał absolutnie wszystko. Nie tylko to, co było widzialne, możliwe do poznania na zewnątrz, ale też to, co wiedział, bo wiedział, jakie było serce człowieka. Oznaczało to, że nie tylko widział cierpienie ludzi, ale także odczuwał ich ból. Rozumiał smutek i cierpienie związane z upadłym światem: grzechem, chorobą, niewiarą, ignorancją, buntem, odrzuceniem, nieposłuszeństwem, cierpieniem, ubóstwem, stratą i z pewnością ze śmiercią. Widział i odczuwał wszystkie te przejawy ludzkiego cierpienia. Dawał nawet ludziom czasową ulgę, okazując swoje współczucie, gdy uzdrawiał chorych, wypędzał z nich demony, wskrzeszał zmarłych, karmił głodne tłumy. Było to swego rodzaju fizyczne wytchnienie od smutków życia, na krótkie trzy lata Jego służby.

Był to też przedsmak Jego królestwa. On powróci, żeby ustanowić ziemskie królestwo i w tym królestwie cierpienie będzie znacznie ograniczone i zmniejszone. Wraz z nim zmniejszy się smutek. Życie będzie dłuższe. Poprawi się stan zdrowia. Ale nawet to, w najlepszym przypadku, będzie tylko przedsmakiem nieba, gdzie nie ma chorób, smutku, płaczu, łez ani śmierci. Ale nasz Pan widział to wszystko i odczuwał to wszystko. Był głęboko poruszony.

Nowy Testament nigdzie nie mówi, że się śmiał, nigdzie nie mówi, że był szczęśliwy. Ale mówi, że był zasmucony oraz że płakał. Doświadczył smutku za smutkiem. Doświadczył pełni smutku w sposób, którego my nigdy nie będziemy w stanie doświadczyć. My możemy odczuwać jedynie własny ból i tylko do pewnego stopnia przyswajać cierpienie innych, ale On przyjął na siebie cały ból, który był zarówno w okolicznościach życia, jak i w sercach ludzi, bo On widział to wszystko i widział to u wszystkich.

Ale choć zaznał tak wiele smutku, smutku za smutkiem, żalu za żalem, nigdy nie doświadczył takiego smutku ani takiego żalu, jak ten opisany w tych wersetach. Nazwano to Jego ostatnim kuszeniem i rzeczywiście nim było. To szczególne doświadczenie smutku i żalu było tak dotkliwe, że niemal Go zabiło. Było to tak intensywne, że Biblia mówi, iż wywołało u Niego głośny płacz i łzy. Było tak ciężkie, że dosłownie pocił się krwią. To ważne doświadczenie w życiu naszego Pana, w środku nocy tego piątku, kiedy miał umrzeć. Przeczytam wam to, zaczynając od wersetu 32:

„I przyszli do ogrodu, który zwano Getsemane, i rzekł do uczniów swoich: Siądźcie tutaj, aż się pomodlę. I wziął z sobą Piotra i Jakuba, i Jana, i począł się niepokoić i trwożyć. I rzekł do nich: Smętna jest dusza moja aż do śmierci; zostańcie tu i czuwajcie.

Potem postąpił nieco dalej, padł na ziemię i modlił się, aby, jeśli to możliwe, ominęła Go ta godzina. I mówił: Abba, Ojcze! Ty wszystko możesz, oddal ten kielich ode mnie; wszakże nie co Ja chcę, ale co Ty.

I przyszedł, i zastał ich śpiących, i rzekł do Piotra: Szymonie, śpisz? Nie mogłeś czuwać jednej godziny? Czuwajcie i módlcie się, abyście nie popadli w pokuszenie; duch wprawdzie jest ochotny, ale ciało mdłe.

I odszedł ponownie, i modlił się tymi samymi słowami. A gdy wrócił, zastał ich znowu śpiących, albowiem oczy ich były obciążone i nie wiedzieli, co Mu odpowiedzieć. I przyszedł po raz trzeci, i rzekł im: Jeszcze śpicie i odpoczywacie? Dość tego! Nadeszła godzina, oto Syn Człowieczy będzie wydany w ręce grzeszników. Wstańcie, pójdźmy; oto ten, który mnie wydaje, przybliża się”.

Opisuje to Mateusz, opisuje to Marek, opisuje to Łukasz i opisuje to Jan. A pełny obraz to suma wszystkich tych opisów. Powtórzę, że to doświadczenie naszego Pana w smutku, żalu i cierpieniu przekracza ludzkie pojęcie, wymyka się naszemu zrozumieniu i przewyższa nasze zdolności pojmowania. To święta ziemia, to nadprzyrodzona walka. To prywatne, Boskie zmaganie.

Moglibyśmy po prostu zostawić to w tym miejscu, ale pozbawilibyśmy się jednego z najbogatszych i najgłębszych wglądów w osobę naszego Zbawiciela, jakie można znaleźć w całym Piśmie Świętym. Tak naprawdę mamy tu głębszy wgląd w Jego serce, niż cokolwiek, co dotąd napisano w Nowym Testamencie. Dopiero w tym miejscu można dostrzec w Jego sercu sprawy, których wcześniej nigdy się nie widziało. To prowadzi mnie do stwierdzenia, że wielu chrześcijan ma bardzo powierzchowne zrozumienie Chrystusa. Nigdy nie zagłębiają się w objawienie Pisma i nie dostrzegają majestatu oraz chwały, które ukazują się, kiedy sięgamy głębiej.

Tak, Jego chwała przekracza nasze zrozumienie, ale jest wiele spraw, które możemy pojąć, a które ukazują Go jako jeszcze bardziej chwalebnego, jeszcze bardziej godnego naszej czci i posłuszeństwa. To, co wam przed chwilą przeczytałem, jest niezwykle cennym wglądem w Jego osobę.

Nie licząc krzyża, nikt z żyjących na tym świecie ludzi nie doświadczył nigdy większej agonii. Żaden człowiek nigdy nie cierpiał w taki sposób. To drugie co do wielkości doświadczenie agonii naszego Pana. Pierwszym było to, które miało nadejść na krzyżu. To druga w kolejności wielka agonia. To szczyt Jego życia w smutku i cierpieniu. To szczyt Jego bolesnych udręk. To noc, podczas której oczekuje wypicia kielicha Bożego gniewu, którego w pełni doświadczy na krzyżu.

Powtórzę, Jego smutek był tak wielki, a zmaganie tak ogromne, że był bliski śmierci. To było dla Niego oszałamiające zmaganie. To zmaganie, z jakim nigdy wcześniej nie miał do czynienia. Było to znacznie większe niż Jego wcześniejsze starcia z Szatanem.

Pamiętacie pierwsze z nich, kiedy Duch Święty posłał Go na pustynię. Widzimy to w Mateusza 4, Łukasza 4, Marka 1, że był kuszony przez diabła przez 40 dni. I przez 40 dni Jezus nic nie jadł. Pościł. A Szatan Go atakował. Szatan podszedł do Niego i powiedział: „Jesteś głodny, stwórz sobie jedzenie, masz prawo jeść. Jesteś Mesjaszem, masz prawo być przyjęty i uznawany, skocz z wieży świątyni, a wszyscy poznają, że jesteś Mesjaszem i otrzymasz pochwały oraz cześć, która Ci się należy. A poza tym, królestwa świata mają należeć do Ciebie. Pokłoń mi się, a dam Ci je wszystkie”.

Szatan próbował odwieść Go od krzyża. „Pozbądź się tego upokorzenia, pozbądź się tych wyrzeczeń. Nie musisz być odrzucony. Nie musisz umierać, możesz mieć królestwa już teraz, możesz mieć popularność już teraz, możesz mieć satysfakcję już teraz. Nie zasługujesz na żadne wyrzeczenia”. Tak wyglądało pierwsze kuszenie. A wszystko to miało na celu powstrzymanie Go przed pójściem na krzyż.

Drugi raz, kiedy Szatan pojawia się jako kusiciel, jest w 16 rozdziale Ewangelii Mateusza, gdzie Jezus mówi do uczniów: „Umrę”.

A Piotr mówi: „Nie, nie umrzesz, Panie. Nie, to nie może się stać”.

A Jezus spojrzał na Piotra i powiedział: „Idź precz ode mnie, Szatanie!”. Ponowna próba odciągnięcia Go od krzyża przez Szatana przyszła przez usta Piotra. Zrozumienie tego jest bardzo ważne. Szatan zawsze próbował powstrzymać Jezusa przed krzyżem. Szatan nie chciał, żeby Jezus był ukrzyżowany. Szatan nie stoi za ukrzyżowaniem Jezusa. To ostatnie, czego pragnie Szatan. Chce powstrzymać Go przed pójściem na krzyż. Podczas pierwszego kuszenia oferował Mu wszystko, co Mu się należało, ale bez krzyża. Przez Piotra mówił, że to nie do pomyślenia, żeby poszedł na krzyż i umarł.

I tutaj, w ogrodzie, Szatan pojawia się ponownie. Skąd to wiemy? Ponieważ w synoptycznej relacji w Łukasza 22:53 napisano: „Lecz to jest wasza godzina i moc ciemności”. Trzy rodzajniki określone. To jest ta godzina tej mocy i tej ciemności. To szczególny czas, w którym Szatan może działać. To ostateczna, kulminacyjna próba Szatana powstrzymania Jezusa przed krzyżem. Nadzieją Szatana było to, że doświadczenie w ogrodzie skłoni Jezusa do powiedzenia Ojcu: „Nie, nie mogę tego zrobić”. Gdyby Szatanowi się to udało, piekło byłoby jedynym miejscem, w którym ludzie mogliby żyć w wieczności. Niebo byłoby puste. Słowo Boże okazałoby się nieprawdą. Obietnica zbawienia byłaby kłamstwem. A prawdziwym władcą byłby Szatan. To wielka, wielka bitwa. To największa walka. Nic dziwnego, że zmaganie było tak ciężkie, iż Jezus powiedział: „Smętna jest dusza moja aż do śmierci”. To ogólny obraz tego, co się tutaj dzieje.

Przejdźmy do tekstu, werset 32: „I przyszli (…)” – to znaczy Jezus i jedenastu. Judasz odszedł, żeby zaplanować aresztowanie Jezusa, które miało nastąpić nieco później. Jezus wraz z jedenastoma opuścili miejsce, w którym spożywali Paschę i wieczerzę Pańską. Werset 26 mówi, że pod koniec tego wieczoru, w czwartkową noc, około północy: „(…) odśpiewali hymn, wyszli na Górę Oliwną”.

Po drodze Jezus mówi: „Wszyscy się zgorszycie, wszyscy się potkniecie, rozproszycie się, wszyscy się mnie wyrzekniecie”.

Nie wierzyli w to. W wersecie 31 Piotr mówi: „Prędzej umrę, niż to uczynię”. I wszyscy mówili to samo. Jezus ostrzegł ich przed ich słabością. Ostrzegł przed niebezpieczeństwem, ostrzegł ich przed nadchodzącą pokusą. O tym rozmawiali, kiedy zmierzali na Górę Oliwną.

„I przyszli do ogrodu, który zwano Getsemane”. Był to ogród. Ludzie mieszkali w zatłoczonym mieście i mieli swoje ogrody poza miastem, na zboczach wzgórz. Ten ogród należał do kogoś, kto udostępnił go uczniom i naszemu Panu. Miasto było pełne ludzi. Z powodu Paschy było ich setki tysięcy więcej niż wynosiła populacja miasta. Dlatego znajdowali schronienie w takich ogrodach. Ogród mógł mieć jakieś zakwaterowanie pod gołym niebem, a może jakiś szałas, w którym mogli się przespać. Czasami udawali się do domu Marii, Marty i Łazarza, ale może nie wszyscy mogli się tam zmieścić, więc korzystali też z tego miejsca.

I nie tylko podczas tej Paschy. Ewangelia Jana 18:2 mówi: „Jezus często się tam schodził z uczniami swoimi”. Było to więc miejsce, gdzie mogli uciec od tłumów. Prywatny ogród, gdzie mogli być razem z dala od zgiełku. Dlatego Judasz wiedział, gdzie ich znaleźć. Według Łukasza 22:39, Judasz, który Go zdradzał, znał to miejsce. Oznacza to, że odwiedzali je na tyle często, że wiedział, że tam będą.

Mamy tu więc kolejną nieznaną osobę, która robi coś dla Zbawiciela. Podobnie jak nie znamy człowieka, który wypożyczył osiołka. Podobnie jak nie znamy człowieka, który udostępnił górną salę na Paschę. Tutaj mamy człowieka z ogrodem. Za chwilę zobaczymy, że był on bardzo duży. Oddał on to miejsce do dyspozycji Pana Jezusa. Był to kolejny, nieznany z imienia naśladowca Chrystusa.

Dotarli do ogrodu, który zwano Getsemane, co oznacza tłocznię oliwy. To Góra Oliwna. Uprawia się tam oliwki. Rosną tam do dziś. Nazwa ogrodu pochodziła od prasy używanej do wyciskania oliwy z oliwek. To właśnie ten ogród.

Kiedy tam przyszli, “(…) rzekł do uczniów swoich: Siądźcie tutaj, aż się pomodlę”. Siądźcie tutaj, aż się pomodlę. Tak im powiedział, ale to nie wszystko, co powiedział. Według opisu z Ewangelii Łukasza 22:40 powiedział też: „Módlcie się, aby nie popaść w pokuszenie”. Przed chwilą ostrzegł ich przed niebezpieczeństwem. Przed tym, że odpadną, rozproszą się i się Go wyprą. „Módlcie się, aby nie popaść w pokuszenie”. Korzystajcie ze środków łaski.

Powinni bardzo dobrze znać to pouczenie, bo kiedy pierwszy raz prosili Pana, żeby nauczył ich modlitwy, mówili: „Panie, naucz nas modlić się”. Ewangelia Mateusza 6, Ewangelia Łukasza 11. On im odpowiedział: „Gdy się modlicie, mówcie: Ojcze nasz (…)”. I przeszedł przez wszystkie prośby, aż w końcu doszedł do słów: „Módlcie się tak: Nie wystawiaj nas na pokusę, ale wybaw nas od złego”. Nauczył ich, że potrzebują się modlić, żeby mogli przezwyciężać pokusę i zło.

Ileż to razy ta lekcja była im powtarzana? Módlcie się, żebyście nie wpadli w pokusę i nie ulegli. Nie polegajcie na własnej sile. Wołajcie do Pana. Środkiem łaski, dzięki któremu można pokonać grzech i odnieść zwycięstwo, jest czujna modlitwa. Tak, mamy Arcykapłana, który modli się za nas, żeby nasza wiara nie ustała. Jezus powiedział to w odniesieniu do Piotra: „Modliłem się, żeby twoja wiara nie ustała”. To nie będzie całkowita porażka ani całkowity upadek. Mamy Arcykapłana, który wstawia się za nami. Mamy przykład Jego modlitwy w Ewangelii Jana 17: „Ojcze, zachowaj ich od złego. Wprowadź ich do chwały, żeby oglądali Twoją chwałę i moją chwałę”.

Tak, mamy Arcykapłana, który wstawia się za nami i Jego modlitwy chronią nas od całkowitego upadku. Ale po drodze będziemy przegrywać walkę z pokusami, jeśli nie będziemy się modlić i polegać na Bożej mocy, zamiast dumnie opierać się na swojej ludzkiej sile. Więc powinni byli się modlić ze względu na to, co miało nadejść. Najbardziej niebezpieczne chwile w ich dotychczasowym doświadczeniu.

Mając to na uwadze, przyjrzyjmy się krótko scenom, które rozgrywają się w tych kilku wersetach. Najpierw widzimy ponadludzkie cierpienie… ponadludzkie cierpienie. To cierpienie, które przychodzi na Chrystusa w tej godzinie, które przewyższa wszystko, co znamy. Wyjaśnię wam to. Werset 33: „I wziął z sobą Piotra i Jakuba, i Jana”. Dlaczego? Dlaczego zabrał akurat ich? Ośmiu zostawił przy wejściu, a Piotra, Jakuba i Jana zabrał głębiej do ogrodu, co samo w sobie wskazuje, że był to duży ogród. Dlaczego zabrał ich? Bo byli przywódcami. Jakub i Jan to ci, którzy przyszli do Jezusa ze swoją matką i prosili: „Czy możemy siedzieć po Twojej prawicy i lewicy?” Mieli poczucie, że są elitą. Mieli poczucie szczególnej bliskości z Jezusem.

Był też oczywiście Piotr, powszechnie uznawany za przywódcę, on sam się za niego uważał. Więc oni idą dalej. O co w tym chodzi? To trzej główni przywódcy. To właśnie oni będą wywierać wpływ na pozostałych, więc muszą się czegoś nauczyć. Jezus mówi im niejako: „Chodźcie ze mną, bo musicie się czegoś nauczyć. A jeśli się tego nauczycie, będziecie mogli nauczyć tego pozostałych”.

Nawiasem mówiąc, mieli otrzymać lekcję. Mieli się nauczyć, jak ważna jest modlitwa, by wyjść zwycięsko z pokusy. A mieli się tego nauczyć, zaniedbując modlitwę i ulegając pokusie. Więc mieli nauczyć się w sposób, w jaki uczymy się najskuteczniej – na błędach. Mieli wyciągnąć lekcję z katastrofalnych skutków ich braku modlitwy.

Dlatego poszli tam najbliżsi uczniowie, żeby ich słabość została obnażona, bo to byli ci, którzy byli tak pewni siebie, że myśleli, iż powinni zasiadać po prawicy i lewicy. A Piotr pewnie przewyższał ich w takim myśleniu, uważając siebie za najbardziej wybitnego i wywyższonego ze wszystkich. Dlatego Jezus zabiera ich na modlitwę.

Powiem wam coś. Jeśli sam Chrystus musiał modlić się w obliczu pokusy, o ile bardziej potrzebujemy tego my? Bo On był kuszony we wszystkim podobnie jak my, a jednak nie zgrzeszył. On czerpał siłę i ochronę od Ojca. O ile bardziej potrzebujemy tego my?

Więc ci trzej towarzyszą Jezusowi do pewnego momentu. Po drodze, jak mówi werset 33, zaczął się trwożyć i niepokoić. „Trwożyć” to bardzo ciekawe słowo. W języku greckim to złożona forma czasownika „być zdumionym, być zdumionym”. Zapytacie: co może zadziwić Jezusa? Jest wszechwiedzący. Wie wszystko. Co miałoby Go zadziwić? Co miałoby Go oszołomić? Co miałoby Go zszokować? Czy jest jakieś doświadczenie, którego nigdy nie przeżył? Czy jest coś, czego On nie wie?

Odpowiedź brzmi: Tak, jest coś, czego nigdy wcześniej nie przeżył i wkrótce tego doświadczy. Istnieje znajomość tego doświadczenia, którego On nigdy nie miał, a które wkrótce pozna. I jest zdumiony tym, czego doświadcza, bo jest to całkowicie obce wobec wszystkiego, czego kiedykolwiek doświadczył i co kiedykolwiek znał.

To prowadzi Go do zaniepokojenia. To bardzo mocne słowo, które oznacza zdumienie. To zadziwienie i zdumienie w udręce. Słowo „zaniepokojony” oznacza przeżywanie udręki o wręcz niewyobrażalnej sile. Jest więc zadziwiony i zdumiony poziomem udręki, jaką odczuwa z tego powodu. To dla Niego coś nowego. Co to było? Co było przyczyną? Czy było nią odrzucenie przez naród izraelski? Czy była nią zdrada Judasza? Czy mająca wkrótce nastąpić dezercja jedenastu? Czy niesprawiedliwość pozorowanych procesów, które miały zacząć się o poranku? Czy chodzi o szyderstwa? O opluwanie? O uderzenia w twarz? O biczowanie? O ukrzyżowanie? O samą śmierć? Co wywoływało to zdumiewające uczucie udręki?

To było coś większego niż te doznania. Wszystko to sprawiło Mu ogromny smutek. Ale ta udręka i zdumienie, które Go teraz ogarniają, to coś więcej. To oczekiwanie na doświadczenie woli Ojca i przyjęcie roli ofiary za grzech, stanie się tym, który poniesie ciężar grzechu. Mierzy się z czymś całkowicie sobie obcym. Nigdy nie zaznał grzechu. Nigdy nie zaznał gniewu Bożego. Nigdy nie zaznał wyobcowania.

Jako Bóg nie podlega pokusie. List Jakuba 1:13 mówi: „Bóg nie jest podatny na pokusy”. Jako Bóg nie podlega pokusom, nie jest w stanie zgrzeszyć. Jako człowiek może doświadczać pokusy. List do Hebrajczyków mówi, że był kuszony we wszystkim podobnie jak my, a jednak nie zgrzeszył. Jako Bóg nie może być kuszony, ale ponieważ jest Bogiem-Człowiekiem, może być kuszony. Czy może ulec pokusie? Nie. Nie jest w stanie zgrzeszyć, ale może być kuszony. Jego zmaganie nie było takie jak nasze. Nie było takie jak nasze.

Biblia mówi, że jesteśmy kuszeni przez pożądliwość ciała, pożądliwości oczu i pychę życia. On nie miał żadnej z tych skłonności. Nie miał w sobie ludzkiej grzeszności. Był w pełni człowiekiem, ale bez ludzkiej grzeszności. Nic w Jego naturze nie ciągnęło Go do grzechu. To kuszenie nie polegało więc na atakowaniu grzeszności jako słabego punktu, bo takim jest ona dla nas. Polegało na atakowaniu Jego świętości. W tej pokusie Szatan odwołuje się do Jego świętości. Pozwólcie, że to wyjaśnię.

My się zmagamy, bo moc zła jest w nas tak silna. Zmagamy się z grzechem, bo moc zła jest tak silna w naszej naturze. Zmagamy się z wszechobecnymi, nieświętymi, wewnętrznymi i silnymi impulsami. I zmagamy się, żeby robić to, co właściwe, żeby uchwycić prawość. Nasza walka polega na zmaganiu się ze zniewalającymi impulsami zła, które są w nas. Z Jezusem było inaczej. On zmagał się dokładnie w odwrotny sposób. Z powodu swojej świętej natury, bezgrzesznej czystości, doskonałej sprawiedliwości, doskonałej miłości i posłuszeństwa wobec Boga. Jego zmaganie wynikało z tego, że jedyną siłą w Nim była moc świętości.

Ta sprawiedliwość była jedynym motywem i impulsem Jego świętej duszy, na co jasno wskazuje Pismo Święte. A tym, o co Bóg Go prosił, było przyjęcie grzechu jako ten, który niesie grzechy. Nie jako grzesznik, ale jako ten, który niesie grzech, żeby przyjąć Boży gniew za grzechy, żeby przyjąć Boską karę. My się zmagamy, ponieważ moc grzechu jest w nas tak silna. On się zmagał, ponieważ moc świętości była jedyną mocą, jaka w Nim istniała. Jak więc mógł stać się tym, który poniesie grzechy i przyjmie Boży gniew?

A poziom Bożego gniewu jest oszałamiający, ponieważ nasz Pan miał przyjąć na siebie wieczność gniewu. Wieczności Bożej kary.

Co masz na myśli?

Chodzi mi o to, że wziął na siebie wieczny gniew należny każdemu grzesznikowi, za którego umarł. Za miliony grzeszników, za których umarł, wziął na siebie miliony wieczności pełnych gniewu. A przecież był całkowicie niewinny, nieskalany, oddzielony od grzeszników. Jak to mogło być możliwe? Dlatego to zmaganie było tak ogromne.

Mówi o tym werset 34: „I rzekł do nich: Smętna jest dusza moja”, perilupos, dosłownie “otoczona smutkiem, otoczona żalem”. „Peri”, jak w słowach “peryferie” czy “peryskop”. On jest pogrążony w smutku aż do śmierci. Aż do śmierci. Nigdy wcześniej nie zgodził się na oddzielenie od Ojca. Nigdy wcześniej nie zgodził się przyjąć winy. Nigdy wcześniej nie zgodził się na poniesienie grzechów. Nigdy wcześniej nie zgodził się na karę. To prawie Go zabiło. W rzeczywistości Jego udręka była tak ogromna w tym zmaganiu wynikającym z Jego własnej natury, wspieranym i podsycanym przez Szatana, który usiłował odwieść Go od krzyża, że Ewangelia Łukasza 22:43 mówi, że Bóg posłał anioła, żeby Go umocnić.

Potężny anioł przyszedł Go ocalić, kiedy znalazł się na granicy śmierci. Jak bardzo było to dotkliwe? Ewangelia Łukasza 22:44 mówi, że zmaganie było tak ogromne, a obciążenie Jego ciała tak wielkie, że zaczął pocić się kroplami krwi. Ma to swoją medyczną nazwę – hematohydrozja. Polega to na tym, że pod wpływem skrajnego stresu naczynia włosowate pęcznieją, rozszerzają się i pękają, a krew wypływa przez gruczoły potowe. To największy stres, jakiego może doświadczyć człowiek. Ta udręka była tak głęboka, że anioł musiał podtrzymać Go przy życiu, bo mógłby wykrwawić się z powodu samego tego zmagania i związanego z tym stresu.

„(…) zostańcie tu i czuwajcie”, mówi w wersecie 34. I zostawił ich trzech, a sam poszedł dalej w głąb ogrodu i oddalił się od nich. Werset 35: „(…) postąpił nieco dalej”. Ewangelia Łukasza 22:41 mówi: „(…) oddalił się od nich, jakby na rzut kamienia”. Tak daleko, jak można rzucić kamieniem. „(…) padł na ziemię i modlił się, aby, jeśli to możliwe, ominęła Go ta godzina”. Godzina, godzina mocy ciemności, całego cierpienia prowadzącego do krzyża i samego ukrzyżowania. Nie jesteśmy święci, więc nie możemy się z tym utożsamić.

Niektórzy mówią: „Chwileczkę, czy to nie świadczy o słabości Jezusa? O niechęci do posłuszeństwa Ojcu?”.

Słuchajcie, gdyby On nie reagował w taki sposób, zastanawialibyśmy się, czy jest święty. To jedyna możliwa reakcja świętej osoby na myśl o wzięciu na siebie grzechu, winy i sądu. To najbardziej właściwa, naturalna i oczekiwana reakcja. My nie mamy doskonałej nienawiści do grzechu. On miał. Myśl o nieprawości budziła w Nim głęboki wstręt. Jego błaganie jest całkowicie zgodne z Jego naturą jako Boga. Jest zbyt czysty, by patrzeć na grzeszność. Habakuka 1:13 mówi, że nie może nawet na nią patrzeć. Nic dziwnego, że doszedł niemal do śmierci. Utrata krwi była tak poważna, że na ratunek musiał przyjść anioł.

Jego słowa zostały nawet zapisane. To jest Jego prawdziwa modlitwa, co prowadzi nas do drugiego punktu, żarliwej prośby, żarliwego błagania. Mówił: „Abba, Ojcze!”. Abba oznacza tatę. To wyraża bliskość. Żaden Żyd nigdy nie nazwałby Boga Ojcem, a tym bardziej nie nazwałby Go Abba. Ale nasz Pan woła, używając tego czułego, intymnego i osobistego imienia Boga, jakby błagał, żeby ta intymna miłość Go uratowała. On mówi: „Ty wszystko możesz”. Ty wszystko możesz. Teoretycznie to prawda, to absolutny fakt. Dla Boga wszystko jest możliwe. Nie ma niczego, czego Bóg nie miałby mocy uczynić, prawa uczynić i prerogatywy uczynić. On może zrobić wszystko, co zechce na całej ziemi, tak mówi Pismo Święte. Ty możesz to uczynić, Ty wszystko możesz. Teoretycznie to prawda. Ale w rzeczywistości nie było to możliwe. Bóg nie mógł pozwolić, by Jezus ominął krzyż. Kiedy On mówi: „Ty wszystko możesz, oddal ten kielich ode mnie”, pojawia się problem. Jeśli On nie pójdzie na krzyż, to mamy poważne kłopoty. Szatan wygrywa. Niebo jest puste. Piekło jest pełne. Biblia nie jest prawdziwa. Boże obietnice to kłamstwa. Nie ma zbawienia.

Teoretycznie Bóg może zrobić wszystko, co zechce. Ale Bóg dał już swoje Słowo, że zbawienie nastąpi przez krwawą ofiarę. „Bez rozlania krwi nie ma przebaczenia grzechów”. Bóg nie może wycofać swojego Słowa. I chociaż Bóg może zrobić wszystko, co chce, jest coś, czego nie chce zrobić, to uczynić coś, o czym mówił, że nigdy tego nie zrobi albo nie uczynić tego, co obiecał zrobić. To znaczy, On zawsze jest spójny ze swoimi obietnicami.

Prośba jest jednak jasna. Wiemy, co leży Jezusowi na sercu: „(…) oddal ten kielich ode mnie”. Kielich jest starotestamentowym symbolem Bożego gniewu. Kielich gniewu. Widzimy to w Psalmie 11, Psalmie 75, Izajasza 51, Jeremiasza 25, Jeremiasza 25, Jeremiasza 49, Trenach 4 oraz w innych miejscach. “Oddal ten kielich ode mnie, zabierz go”.

Nasz Pan mówił o tym wcześniej, w Mateusza 20:22. Mówił to do uczniów, którzy chcieli być wywyższeni. Powiedział: „Czy możecie pić kielich, który Ja pić będę?”. W Jana 18:11 powiedział: „(…) czy nie mam pić kielicha, który mi dał Ojciec?”. Jest to więc kielich Bożego gniewu. Musiał wypić gniew swojego Ojca. To coś, czego On nigdy nie doświadczył. Wiedział, że to nadchodzi. Oczywiście, że to wiedział. Wcześniej, w 12 rozdziale Ewangelii Jana, który opisuje wcześniejszy okres Jego życia i służby, poruszono kwestię Jego śmierci. Powiedział: „Umrę”. Użył nawet ilustracji. „Jeśli ziarno pszenicy nie wpadnie w ziemię i nie obumrze, pozostaje samo, lecz jeśli obumrze, obfity owoc wydaje”. On mówił: „Ja muszę umrzeć, żeby wydać owoc, który zamierzył Bóg”. A potem powiedział to w Ewangelii Jana 12:27, to wcześniejsze słowa: “(…) dusza moja jest zatrwożona”. Zaczynał już o tym myśleć: „(…) i cóż powiem? Ojcze, wybaw mnie teraz od tej godziny?”. Mówi tutaj: Co mam powiedzieć? Ojcze, wybaw Mnie od tej godziny? Przecież dlatego przyszedłem na tę godzinę. On o tym wiedział. Pytał: „Czy mam tak powiedzieć?”. I wiecie co? Właśnie tak powiedział. W obliczu tych okropności: „Wybaw mnie teraz od tej godziny. Oddal ten kielich ode mnie”.

Ale potem następuje Jego triumfalne postanowienie. „Wszakże nie co Ja chcę, ale co Ty”. “Nie co Ja chcę, ale co Ty”. Ostatecznie właśnie to zawsze mówił. Zawsze powtarzał: „Czynię tylko to, co Ojciec mi nakazuje, pokazuje, czego ode mnie pragnie, i co widzę, że sam Ojciec czyni. Idę wyłącznie za Jego prowadzeniem”.

Jest tak dlatego, że jak powiedział jako dwunastolatek: „Muszę być w tym, co należy do mego Ojca”.

Pośród okropności tego bolesnego zmagania Jezus zaczyna myśleć o uczniach. Niesamowite. I to prowadzi nas do trzeciej sceny. Widzimy ponadludzkie cierpienie i żarliwe błaganie, a teraz widzimy serdeczne napomnienie. Werset 37: „I przyszedł i zastał ich śpiących”. Wraca do tej trójki: Piotra, Jakuba i Jana:

„(…) i rzekł do Piotra: Szymonie – zawsze nazywał go dawnym imieniem, kiedy zachowywał się po staremu – śpisz? Nie mogłeś czuwać jednej godziny?”. Oni śpią.

Powiesz: „To był długi dzień, jest środek nocy. Bądźmy wyrozumiali, zjedli obfity posiłek. Przeszli długą drogę pod górę, a teraz po prostu na Niego czekają. Przecież nie wiedzą, co się dzieje”.

Łukasz dodaje coś, co jest dla nas bardzo pomocne. Dodaje, że spali „ze smutku”. Z powodu smutku. Sprawy nie układały się tak, jak chcieli. Gdzie było królestwo? Gdzie była cała chwała, której się spodziewali? A teraz wśród nich jest zdrajca, który poszedł dokonać swojego nikczemnego czynu. Usłyszeli, że się rozproszą, uciekną i się Go wyprą. To nie wygląda dobrze. Naród się od Niego odwrócił. Przywódcy Go nienawidzą. Chcą Jego śmierci. On już ogłosił sąd nad Jerozolimą. Powiedział, że cała świątynia będzie zburzona, nie zostanie kamień na kamieniu. To nie było to, czego oczekiwali. To wszystko jest smutne.

Łukasz dodaje: „Spali ze smutku”. Sen jest jak środek uspokajający. Czy zdarza się wam zasnąć, kiedy po prostu chcecie od czegoś uciec? Smutek położy was do snu. A ich smutek był niezwykle ciężki. To przygnębiający smutek.

Ale nasz Pan ostrzega ich w wersecie 38: „Czuwajcie i módlcie się, abyście nie popadli w pokuszenie”. Nie rozumiecie, w jakim jesteście niebezpieczeństwie? Bądźcie czujni i módlcie się. To ta sama dawna lekcja: „Nie wystawiaj nas na pokusę”. Mateusza 6, Łukasza 11. Wiele razy w Nowym Testamencie, w Mateusza, 1 Tesaloniczan, 1 Koryntian, Rzymian 13, Kolosan 4. Czuwajcie i módlcie się, czuwajcie i módlcie się, bądźcie czujni. Korzystajcie ze środków łaski. Piotr nauczył się tej lekcji. Mówiłem wam, że ci mężczyźni wyciągnęli z tego naukę, ale stało się to w bolesny sposób, poprzez porażkę. Myślę, że Piotr ma to na myśli, pisząc w 1 Liście Piotra 5:8: „Bądźcie trzeźwi, czuwajcie! Przeciwnik wasz, diabeł, chodzi wokoło jak lew ryczący, szukając kogo by pochłonąć”. A on został pożarty. Stał się żałosnym człowiekiem, który wyparł się Jezusa, bo nie przygotował się przez modlitwę i ufał własnej sile.

Dobre intencje to za mało. Nasz Pan daje nam tę prostą lekcję: „(…) duch wprawdzie jest ochotny, ale ciało mdłe”. Nowy człowiek, odrodzona natura, wewnętrzny człowiek, ma szlachetne pragnienia, ale ciało jest słabe. Dlatego Paweł powiedział: „Nędzny ja człowiek! Mam w sobie pragnienie tego, co oddaje cześć Bogu, ale działa też we mnie inne prawo, prawo grzechu”. To tak jakby było do mnie przywiązane ciało śmierci. Lepiej polegać na Bożej mocy.

Ale o co w tym chodzi? Chodzi o to – i jest to coś bardzo głębokiego do zrozumienia – w samym środku najgłębszej udręki całego Jego istnienia jako wiecznej istoty, troszczy się o tych ludzi. Właśnie takiego Arcykapłana potrzebujesz. Współczujący, miłosierny, pełen współczucia Arcykapłan, który w samym środku kosmicznego, nadprzyrodzonego zmagania o potężnych, niezrozumiałych dla nas rozmiarach, przerywa modlitwę i odchodzi, ponieważ jest zatroskany duchową słabością swoich przyjaciół, swoich uczniów. Taki jest nasz wspaniały Arcykapłan.

Więc gdybyście się zastanawiali, czy pośród zajęcia życiowymi działaniami, Jezus o was zapomina, nie zastanawiajcie się już dłużej. Bez względu na to, jak intensywne jest zmaganie, On nosi cię w swoim sercu. „Moje imię – jak śpiewaliśmy w pieśni – jest wyryte na Jego dłoniach”. Moje imię zapisane jest w Jego sercu, a On żyje na zawsze, żeby wstawiać się za nami. Piękne.

„I odszedł ponownie, i modlił się tymi samymi słowami”. Jakimi słowami? Tymi z wersetu 36: „Abba, Ojcze! Ty wszystko możesz, oddal ten kielich ode mnie; wszakże nie co Ja chcę, ale co Ty”. To nie było takie proste, On nie powiedział tego w sześć sekund. Powtarzał te słowa w udręczeniu, być może przez długie godziny. Ale wrócił, żeby modlić się tą samą modlitwą. Przerwał modlitwę tylko dlatego, że się o nich martwił.

„A gdy wrócił”, wciąż zaniepokojony. Znowu przerywa modlitwę, wychodzi z tego ogromnego zmagania i „zastał ich znowu śpiących, albowiem oczy ich były obciążone i nie wiedzieli, co Mu odpowiedzieć”. Trudno się dziwić, nie mieli wymówki. Co mogli powiedzieć?

A potem wrócił, żeby dalej się modlić. I powtarzał to samo. Trzykrotnie wylewał swoje serce, mówiąc: „Oddal ode mnie ten kielich”. Przypomina to Pawła z 2 Koryntian 12, który trzy razy prosił Pana o usunięcie ciernia z ciała. Aż w końcu dostał odpowiedź: „Nie”. To wszystko.

„I przyszedł po raz trzeci, i rzekł im: Jeszcze śpicie i odpoczywacie?”. Jego modlitwę przerywało tylko Jego współczucie. To jest nasz Arcykapłan, który troszczy się o nas.

Widzimy więc udrękę, prośbę i napomnienie. Pozostaje jeszcze ostatnia kwestia, pojawiająca się w końcowych wersetach. Nazwijmy ją po prostu triumfalnym poddaniem. W każdej z tych trzech odsłon modlitwy, Jezus poddaje się woli Ojca. Ale ostatecznie wychodzi z tego zwycięsko. Ostatnia pokusa dobiegła końca. Postanawia z triumfem, majestatem i bez wahania uczynić to, o co prosi Go Ojciec. Pójdzie na krzyż.

Środek wersetu 41 mówi: „Dość tego!”, dość tego! Pokusa minęła, zmaganie się skończyło, modlitwa dobiegła końca, odpowiedź jest jasna. „Nadeszła godzina”. Nadeszła godzina. To znaczy – to już, to tutaj, to się dzieje. Dowód? On mówi: „(…) oto”, a raczej: „Spójrzcie”. Myślę, że powiedział: „Spójrzcie! Syn Człowieczy wydawany jest w ręce grzeszników”.

Co miał przez to na myśli? Byli na zboczu Góry Oliwnej, zbliżał się do nich orszak złożony z przywódców, Sanhedrynu Izraela, oraz różnych dostojników i zwolenników religii judaistycznej, była tam straż świątynna, która pilnowała porządku wśród tłumów w świątyni w imieniu władz świątyni. Do tego dochodziła rzymska kohorta, która mogła liczyć nawet 600 żołnierzy. Mogło być tam nawet tysiąc ludzi, którzy szli na górę z pochodniami. On to widzi. „Spójrzcie, Syn Człowieczy wydawany jest w ręce grzeszników”. Skąd oni wiedzą, gdzie jesteśmy? Skąd mieliby wiedzieć, że jesteśmy w tym prywatnym ogrodzie w środku nocy? Skąd mogliby wiedzieć? Zdrajca.

Nacisk w zdaniu: „Syn Człowieczy wydawany jest w ręce grzeszników”, położony jest na słowie „grzeszników”. To właśnie sprawiało, że zmaganie było tak wielkie. Jak to możliwe, że miał być wydany grzesznikom? Jak to możliwe, że Bóg dopuścił, by został wydany grzesznikom, którzy Go zabiją? Cała ta sytuacja była tak obca w stosunku do wszystkiego, co w Nim było. Właśnie z tym zmagał się w swojej udręce. A potem miał być wydany grzesznikom, którzy mieli Go zabić dla Boga, który użyje tego jako swojej kary.

Ale On wkracza triumfalnie, werset 42: „Wstańcie”, wstańcie. Wasz sen się skończył. Podnieście się z ziemi. Kielich jest w Jego dłoni, ale On już nie drży. On stoi, a krwawy pot spływa po Jego wyczerpanej twarzy, przesiąkając Jego szaty. Jest zakrwawiony, ale nieugięty i wydaje triumfalny rozkaz: „Wstańcie, pójdźmy”. I nie miał na myśli wycofania się. Miał na myśli wyjście im naprzeciw.

Ewangelia Jana 18 opisuje, co wydarzyło się potem. On wyszedł im naprzeciw. „(…) pójdźmy; oto ten, który mnie wydaje, przybliża się”. Widzę, jak Judasz wchodzi pod górę. Werset 43 opisuje Judasza prowadzącego tę zgraję z mieczami i kijami. Dlaczego? Bo wszyscy obawiali się, że jeśli tłumy Jerozolimy dowiedzą się, co robią, może dojść do wielkiej rewolucji w obronie Jezusa, więc potrzebowali takiej siły, żeby stłumić zamieszki. Nadchodzili z mieczami i kijami. Jan mówi nam, że wśród nich byli Rzymianie, arcykapłani, uczeni w Piśmie, starsi, wszyscy oficjele. Prowadził ich Judasz.

Jezus nie idzie w przeciwną stronę. On staje przed nimi. Zgodnie z Ewangelią Jana 18 mówi do nich: „Kogo szukacie?”.

Oni odpowiadają: „Jezusa z Nazaretu”.

On mówi im: „Ja jestem”, a oni wszyscy padają na ziemię. Wszyscy. Może tysiąc z nich upadło na ziemię na sam dźwięk Jego głosu, kiedy powiedział: „Ja jestem”. Potem się pozbierali, a On powtórzył to po raz drugi. Jest triumfujący. Jest majestatyczny. Ale uczniowie? Nie za bardzo. Oni będą ratować się ucieczką. Są nieprzygotowani. Bez modlitwy i bez przygotowania.

Więc w triumfalnej determinacji idzie stawić czoła swojemu zdrajcy, zmierzyć się z religijnymi przeciwnikami po stronie judaizmu, rzymskimi żołnierzami i całą resztą tłumu.

Dalsza część tej historii dotycząca właśnie tej chwili, jest dla nas kluczowa. Zajmiemy się tym w następną niedzielę, ale zanim to zrobimy, chcę zakończyć to bardzo ważnym i poruszającym pytaniem. Co sprawiło, że Jezus wyszedł z tego zmagania w takim triumfalnym poddaniu? Dlaczego powiedział: „Pójdę na śmierć”? Dlaczego to uczynił? Dlaczego przyjął to z ręki Boga? Odpowiedź znajduje się w 5 rozdziale Listu do Hebrajczyków, w wersecie 7, gdzie autor Listu do Hebrajczyków spogląda wstecz na to wydarzenie i mówi: „Za dni swego życia w ciele – w dniach, kiedy Chrystus był na ziemi – zanosił On z wielkim wołaniem i ze łzami modlitwy i błagania”. To miało miejsce w tym ogrodzie. Posłuchajcie dalej: „do tego, który Go mógł wybawić od śmierci, i dla bogobojności został wysłuchany”. Co to znaczy? On powierzył się Bogu, który mógł wybawić Go od śmierci i uczyniłby to, ponieważ był święty.

Innymi słowy, Jezus wierzył w obietnicę zmartwychwstania. Bóg uratuje Go od śmierci. Nie zapobiegnie śmierci, ale Go od niej uratuje. To nawiązanie do Psalmu 16:10, proroczej zapowiedzi dotyczącej Chrystusa, która mówi: „Nie dopuścisz swemu Świętemu doznać zniszczenia, ale dasz mu poznać drogę życia”. To obietnica zmartwychwstania, że Jego ciało nie ulegnie rozkładowi w grobie, ale będzie wskrzeszone.

Więc „zanosił z wielkim wołaniem i ze łzami modlitwy i błagania do tego, który Go mógł wybawić od śmierci”. Został wysłuchany, dlatego że był Świętym. I w tamten niedzielny poranek Bóg wskrzesił Go z martwych. List do Rzymian 1:3-4 mówi, że Ojciec wzbudził Go, ogłaszając Go w ten sposób Synem Bożym w mocy przez zmartwychwstanie. Bóg Go wskrzesił, ponieważ był Świętym.

To właśnie ufność naszego Pana w obietnicę Ojca o zmartwychwstaniu, Psalm 16, oraz w moc Ojca do wzbudzania z martwych pozwoliła Mu przyjąć to od Ojca, pójść na krzyż i spojrzeć poza to na swoje zmartwychwstanie.

Ojcze, dziękujemy Ci za Twoją prawdę. Słowo Boże jest światłem w ciemności. To tak jakby założyć na głowę latarki górnicze, zejść głęboko do wnętrza ziemi i zobaczyć rzeczy, które są ukryte w mroku przed większością ludzi. Dziękujemy Ci, że pozwoliłeś nam przywdziać światło Pisma Świętego i zejść głęboko w smutki i cierpienia naszego Zbawiciela. Przypominaj nam, że On uczynił to dla nas, że uczynił to dla nas. Ale to dotyczy tylko tych, którzy w Niego wierzą.

Pamiętamy, że Pismo mówi o Janie, że ujrzał i uwierzył. Obyśmy i my widzieli i wierzyli, że Ten, który umarł, który poniósł nasze grzechy, który przyjął wieczny wymiar kary, przyjął ją całą w ciągu trzech godzin, został złożony do grobu, a w niedzielę rano wyszedł z grobu jako Zwycięzca, wielbiąc Ojca, który wzbudził Go z martwych tak jak obiecał.

Obyśmy wiedzieli, że ponieważ On umarł, niosąc nasze grzechy, ponieważ zmartwychwstał w nowości życia, my też możemy powstać, by chodzić w nowym życiu, jeśli Mu zaufamy.

Panie, modlę się, żeby znaleźli się tutaj ludzie, którzy ugną kolana w pokucie, odwrócą się od grzechu i przyjmą Jezusa Chrystusa jako swojego Zbawiciela i Pana. Dokonaj potężnego dzieła w sercach tych, którzy są tutaj. Ta sama moc, która wskrzesiła Chrystusa, może wskrzesić ich z duchowej śmierci i obdarzyć ich życiem w Nim. I obdarz nas dobrym dniem, kiedy będziemy świętować resztę tego dnia, nasz żyjący Panie, w którego imieniu się modlimy. Amen.

© EWC | Amor Veritatis | GTY