Wyobraźmy sobie sytuację z boiska sportowego. Zawodnik futbolu amerykańskiego dołącza do znajomych, którzy grają w piłkę nożną. W pewnym momencie meczu podnosi piłkę rękami i zaczyna z nią biec w stronę bramki.
Sędzia natychmiast przerywa grę gwizdkiem. Zawodnik patrzy zdziwiony: „Dlaczego zagwizdał? Przecież zrobiłem to, co zawsze robi się z piłką – wziąłem ją do ręki i pobiegłem”.
Ktoś musiałby mu wyjaśnić, że w piłce nożnej – poza bramkarzem – nie wolno dotykać piłki rękami. To nie jest drobna zasada. To jedna z podstawowych reguł definiujących samą naturę tej gry.
Można więc powiedzieć, że zawodnik nie złamał jedynie mało istotnej reguły. Złamał zasadę, która określa sens całego sportu.
Podobnie można spojrzeć na dyscyplinę w kościele. Z jednej strony przypomina ona gwizdek sędziego – moment, w którym ktoś zwraca uwagę na błąd. Jednak aby naprawdę ją zrozumieć, trzeba zobaczyć szerszy kontekst: Ewangelię, naturę kościoła oraz cel życia chrześcijańskiego.
Jeśli umieścimy dyscyplinę kościelną w tym większym teologicznym obrazie – który można nazwać fundamentami opartymi na Ewangelii – łatwiej będzie nam rozpoznawać sytuacje, w których grzech wymaga reakcji wspólnoty.
Weźmy przykład kłamstwa. Kłamstwo jest grzechem. Czy oznacza to, że za każdym razem, gdy ktoś skłamie, cały kościół powinien natychmiast reagować publicznie? Oczywiście nie.
Wiele zależy od okoliczności:
- Jak poważne były konsekwencje kłamstwa?
- Czy osoba przyznaje się do winy i okazuje skruchę?
- Czy taki grzech powtarza się regularnie?
Istnieje granica między grzechem, który należy napomnieć prywatnie, a takim, który wymaga publicznej reakcji wspólnoty. Rozpoznanie tej granicy jest jednym z praktycznych wyzwań życia kościoła.
Dlatego przywódcy kościoła powinni rozumieć swoją rolę w świetle Ewangelii. To właśnie Ewangelia pomaga rozeznać, kiedy mówić, kiedy milczeć, kiedy działać, a kiedy powstrzymać się od działania.
Czym jest Ewangelia?
Aby właściwie rozumieć dyscyplinę kościelną, trzeba najpierw odpowiedzieć na kilka podstawowych pytań:
- Czym jest Ewangelia?
- Kim jest chrześcijanin?
- Czym jest lokalny kościół?
- Na czym polega członkostwo w kościele?
Zacznijmy od pierwszego pytania.
Ewangelia to Dobra Nowina, która pojawia się na końcu długiej historii ludzkiego buntu przeciwko Bogu. Bóg stworzył ludzi na swój obraz, aby reprezentowali Jego charakter i Jego władzę nad światem. Mieli odzwierciedlać Boga w swoim życiu i rządzić stworzeniem w posłuszeństwie wobec Niego.
Jednak ludzie postanowili żyć po swojemu. Uznali, że wiedzą lepiej niż Bóg, jak powinien wyglądać świat. W rezultacie ludzka natura została skażona grzechem, a ludzie zasłużyli na karę śmierci.
Historia Izraela w Starym Testamencie powtarza tę samą historię na większą skalę. Naród ten otrzymał szczególne przywileje – Boże prawo i Bożą obecność – aby reprezentować Boga wobec narodów. Mimo to Izrael również odwrócił się od Boga i zaczął żyć według własnych zasad.
Dlatego pojawienie się Ewangelii jest tak niezwykłe.
Na końcu tej historii pojawia się ktoś, kto robi to, czego nie potrafili zrobić ani Adam, ani Izrael. Jeden z potomków Adama przychodzi, aby żyć w doskonałym posłuszeństwie wobec Boga.
Tym człowiekiem jest Jezus Chrystus.
Jezus – prawdziwy obraz Boga – przyszedł na świat jako człowiek. Żył w pełnym posłuszeństwie Ojcu, ustanowił Królestwo Boże, a następnie oddał swoje życie na krzyżu jako zapłatę za grzechy ludzi.
Po trzech dniach powstał z martwych jako pierwocina nowego stworzenia.
Dlatego Ewangelia głosi, że Jezus zdobył zbawienie dla wszystkich, którzy Mu ufają i uznają Go za Pana.
To zbawienie obejmuje:
- przebaczenie grzechów,
- pojednanie z Bogiem,
- nowe serce,
- nowe życie w posłuszeństwie Bogu,
- oraz uczestnictwo w Królestwie Chrystusa.
Kim jest chrześcijanin?
Kim zatem jest chrześcijanin?
Najprościej mówiąc, chrześcijanin to osoba, której grzechy zostały przebaczone i która została pojednana z Bogiem dzięki nowemu przymierzu zawartemu w krwi Chrystusa. Otrzymała również nową naturę poprzez działanie Ducha Świętego.
Jednak chrześcijaństwo oznacza coś więcej niż tylko indywidualną relację z Bogiem.
Chrześcijanin otrzymuje również nową rodzinę.
Kiedy ktoś zostaje pojednany z Chrystusem, jednocześnie zostaje pojednany z ludem Chrystusa. Apostoł Paweł mówi o tym w drugim rozdziale Listu do Efezjan: zbawienie z łaski prowadzi do powstania nowej wspólnoty, w której mur wrogości między ludźmi zostaje zburzony.
Można to porównać do adopcji. Kiedy dziecko zostaje przyjęte do nowej rodziny, otrzymuje nie tylko nowych rodziców, ale również nowych braci i siostry.
Tak samo jest w chrześcijaństwie.
Dlatego chrześcijanin ma:
- nowy status – dziecka Bożego,
- nową naturę – przemienioną przez Ducha,
- nową rodzinę – lud Boży,
- oraz nowe zadanie – reprezentowanie Chrystusa.
Chrzest i Wieczerza Pańska przypominają o tej nowej tożsamości. W chrzcie identyfikujemy się z imieniem Ojca, Syna i Ducha Świętego oraz ze śmiercią i zmartwychwstaniem Jezusa.
Z kolei przystępowanie do Wieczerzy Pańskiej oznacza ogłaszanie śmierci Chrystusa i jednocześnie potwierdzanie naszej przynależności do Jego ciała.
Chrześcijanie są więc ambasadorami Chrystusa. Ich życie ma odzwierciedlać charakter Króla, którego reprezentują.
Czym jest lokalny kościół?
Czym jednak jest lokalny kościół?
Nie jest nim po prostu grupa chrześcijan siedzących razem w parku. Lokalny kościół to coś więcej.
Jezus powierzył zgromadzonemu kościołowi szczególny autorytet – autorytet Królestwa. Dotyczy on między innymi tak zwanych „kluczy Królestwa”, czyli odpowiedzialności za rozpoznawanie i potwierdzanie obywateli Królestwa Bożego.
Ten obraz pojawia się w Ewangelii Mateusza (rozdziały 16, 18 i 28), a następnie rozwija się w Dziejach Apostolskich i listach Nowego Testamentu.
Kościół lokalny ma więc zadanie oceniać wyznanie wiary i życie osób, które twierdzą, że należą do Chrystusa. Na podstawie tej oceny ogłasza – w sposób deklaratywny – czy dana osoba powinna być uznana za obywatela Królestwa.
Kościół nie sprawia, że ktoś staje się chrześcijaninem. Tego dokonuje Duch Święty. Kościół jednak publicznie potwierdza tę rzeczywistość.
Można to porównać do ambasady. Jeśli zgubisz paszport w obcym kraju, ambasada może wydać nowy dokument potwierdzający twoje obywatelstwo.
Podobnie kościół potwierdza, kto należy do Chrystusa.
Jednak kościół jest czymś więcej niż instytucją. Biblia opisuje go także jako:
- ciało,
- rodzinę,
- stado,
- świątynię,
- filar i podporę prawdy.
Najprościej można powiedzieć, że lokalny kościół to grupa chrześcijan, którzy regularnie gromadzą się w imię Chrystusa, aby potwierdzać i nadzorować swoje wspólne uczestnictwo w Jego Królestwie poprzez głoszenie Ewangelii i sprawowanie ustanowień.
Czym jest członkostwo w kościele?
Członkostwo w kościele jest publiczną deklaracją obywatelstwa w Królestwie Chrystusa.
Można powiedzieć, że jest jak paszport Królestwa Bożego – oficjalne potwierdzenie, że dana osoba reprezentuje Jezusa.
Dokładniej mówiąc, członkostwo w kościele jest formalnym przymierzem pomiędzy lokalnym kościołem a chrześcijaninem.
Obejmuje ono kilka elementów:
- Kościół potwierdza autentyczność wyznania wiary danej osoby.
- Kościół zobowiązuje się troszczyć o duchowy rozwój tej osoby.
- Chrześcijanin poddaje swoje życie duchowej opiece kościoła i jego przywódców.
Kościół mówi wtedy do tej osoby:
„Uznajemy twoje wyznanie wiary za prawdziwe i publicznie potwierdzamy, że należysz do Chrystusa”.
A chrześcijanin odpowiada:
„Uznaję was za wierny kościół i powierzam wam troskę o moje duchowe życie”.
Dlaczego dyscyplina kościelna jest potrzebna?
W tym miejscu możemy wrócić do tematu dyscypliny kościelnej.
Jej sens staje się jasny dopiero wtedy, gdy spojrzymy na nią w świetle Ewangelii, natury chrześcijanina i autorytetu kościoła.
Dyscyplina opiera się na czterech podstawowych założeniach.
1. Oczekiwanie przemiany
Nowe przymierze obiecuje przemienione życie. Dlatego kościół powinien oczekiwać widocznych owoców Ducha w życiu wierzących.
2. Reprezentowanie Chrystusa
Chrześcijanie reprezentują Jezusa na ziemi. Jeśli ktoś uporczywie żyje w sposób, który zaprzecza Ewangelii, kościół musi na to zareagować.
3. Autorytet kościoła
Jezus dał kościołowi odpowiedzialność za publiczne potwierdzanie, kto należy do Jego Królestwa.
4. Członkostwo jako poddanie się opiece
Chrześcijanie dobrowolnie poddają się opiece kościoła. Dlatego nie mogą po prostu uniknąć dyscypliny przez odejście ze wspólnoty.
Reputacja Jezusa na ziemi
Ostatecznie dyscyplina kościelna nie dotyczy jedynie poprawiania ludzkiego zachowania.
Chodzi o coś znacznie ważniejszego.
Chodzi o reputację Jezusa na ziemi.
Kiedy ktoś nazywa siebie chrześcijaninem, twierdzi jednocześnie, że reprezentuje Chrystusa. Członkostwo w kościele jest publicznym potwierdzeniem tego twierdzenia.
Dlatego kościół ma obowiązek dbać o wiarygodność tego świadectwa.
Dyscyplina pojawia się wtedy, gdy pojawia się pytanie:
Czy ta osoba nadal reprezentuje Jezusa w sposób wiarygodny?
Stawka jest więc bardzo wysoka.
Bo w gruncie rzeczy chodzi o to, kto na ziemi ma prawo mówić w imieniu nieba.
