„A jeżeli będziesz pilnie słuchał jego głosu i wykonasz wszystko, co powiem, wtedy będę nieprzyjacielem nieprzyjaciół twoich i przeciwnikiem przeciwników twoich”. 2 M 23,22
ROZWAŻANIA
Główną zaś rzeczą w tym, co mówimy, jest to, że mamy takiego arcykapłana, który usiadł po prawicy tronu Majestatu w niebie, jako sługa świątyni i prawdziwego przybytku, który zbudował Pan, a nie człowiek. (Hebrajczyków 8, 1-2)
„Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto Weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny”. J 3,16
Wszelką troskę swoją złóżcie na niego, gdyż On ma o was staranie. (1 Piotra 5:7)
Z Chrystusem jestem ukrzyżowany; żyję więc już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus; a obecne życie moje w ciele jest życiem w wierze w Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał samego siebie za mnie. (Galatów 2,20)
My wędrujemy i błądzimy, Bóg ściga nas i dąży do pojednania. My potykamy się i upadamy. Bóg wybacza i odnawia. My się męczymy, Bóg przez swoją łaskę daje moc.
Jako Boże dziecko żyj dzisiaj z pewnością, nadzieją i odwagą, które przychodzą z poznania, że twoje miejsce przed Bogiem jest bezpieczne.
Nie możesz nigdy pozwolić, by twój entuzjazm wobec daru, zastąpił uwielbienie i służbę dla Dawcy.
List ten, umiłowani, jest już drugim listem, który do was piszę, a w nich chcę przez przypominanie utrzymać w czujności prawe umysły wasze. (2 Piotra 3,1)
Wspólnotowe uwielbienie to regularne, pełne łaski przypomnienie, że nie chodzi w tym wszystkim o nas. Zostaliśmy zrodzeni do życia, które jest celebrowaniem istnienia kogoś innego.
„Lecz nad domem Judy zmiłuję się i wybawię ich przez Pana, ich Boga, ale nie wybawię ich za pomocą łuku ani miecza, ani wojny, ani koni, ani jazdy”. Oz 1,7
