Tytuł: Upodobnienie do chwały Chrystusa
Seria: 10/13 Przywrócenie uwielbienia Ducha Świętego
Transkrypcja wideo
Rozważamy 8 rozdział Listu do Rzymian. Rzymian 8. I mówimy o życiu w Duchu Świętym. Dla tych , którzy nie byli z nami przez ostatnie dziewięć tygodni, kiedy to omawialiśmy, jest to kazanie dziesiąte. Nie wiem, jak dla was, ale dla mnie przy przygotowywaniu tej serii czas mija szybko i dobrze. A celem tego i całej serii z 8 rozdziału Listu do Rzymian jest pomóc wam zrozumieć prawdziwą służbę Ducha Świętego w czasie, kiedy w świecie ewangelicznego chrześcijaństwa służba Ducha Świętego jest błędnie rozumiana i wykrzywiana.
Jest to w dużej mierze dziedzictwo charyzmatycznego ruchu zielonoświątkowego, który jest taką trzecią siłą w chrześcijaństwie. Jest rzymski katolicyzm, protestantyzm i pentekostalizm. To trzy siły i oczywiście rozumiemy błędy rzymskiego katolicyzmu. Właśnie dlatego istnieje protestantyzm, bo był on protestem przeciwko ich błędom. Ale nie zorganizowaliśmy jeszcze takiego protestu, jak powinniśmy, przeciwko pentekostalnym wypaczeniom Pisma Świętego. Od wielu lat staram się prowadzić raczej niewielką akcję protestacyjną, lata temu napisałem książkę „Charyzmatycy”, a potem książkę „Charyzmatyczny chaos”. Wielu z was czytało tę drugą książkę. Jest ona wciąż dostępna i mam nadzieję, że pomaga osobom, które uwikłały się w ten ruch i w jego doktrynalne oszustwo.
Dlatego w tej krótkiej serii staraliśmy się przyjrzeć Duchowi Świętemu w świetle Pisma Świętego i wyciągnąć Go z cienia zielonoświątkowych wypaczeń. Znać prawdę o Duchu Świętym to móc właściwie wielbić Boga. Bóg ma być czczony za to, kim jest i za to, co uczynił w pełni swojej Trójjedyności. Mamy wiernie czcić Ojca, Syna i Ducha Świętego. I mamy czcić w Duchu i w prawdzie. Właściwe zrozumienie Ducha Świętego jest niezbędne.
Dziwnym paradoksem jest to, że charyzmatyczny ruch zielonoświątkowy uważa, że jest ruchem Ducha Świętego, a to właśnie on jest najbardziej winny błędnego przedstawiania tego, kim On jest i co robi. To prawie tak, jakby myśleli, że jeśli będą mówić tylko o Duchu Świętym, ludzie będą przekonani, że mają oni moc Ducha Świętego, podczas gdy, w rzeczywistości, kwestionujemy to z powodu odstępstw doktrynalnych, które są tak bardzo charakterystyczne dla tego ruchu, że tak naprawdę go definiują. Większość z nich dotyczy Ducha Świętego, choć nie ograniczają się tylko do tego. W ruchu tym występują wypaczenia doktryny Pisma Świętego, doktryny Boskiego objawienia. To nie jest drobna sprawa. Są przekonani, że Bóg nadal się objawia, nadal przemawia, daje wizje, słowa mądrości, słowa wiedzy, Bóg „wciąż objawia coś ludziom”, a to podważa wyjątkowość Pisma Świętego i przypomina nam ostrzeżenie z końca Objawienia Jana, że „jeśli ktoś dołoży coś do tej księgi, Bóg dołoży mu plag opisanych w tej księdze”. 47 Zniekształcanie Bożego objawienia jest poważnym błędem, a jest to powszechne w tym ruchu.
Jest też kwestia interpretacji. Jak interpretuje się Pismo Święte w charyzmatycznym ruchu zielonoświątkowym? W dużej mierze nie chodzi tu tylko o pobieżną interpretację, ale o przeduchawianie, interpretowanie Biblii przez intuicję, przez doświadczenie, wczytywanie do tekstu, co nazywamy eisegezą, czyli wprowadzanie do tekstu tego, co chcesz, żeby tekst mówił. Popełniają też poważny błąd w kwestii autorytetu. Co jest autorytetem w Kościele? Czy autorytetem jest czyjeś doświadczenie? Czy autorytetem są czyjeś odczucia? Czy prawdę ustala się w oparciu o egzystencjalne doświadczenia? Czy prawdę potwierdza się przez egzystencjalne doświadczenia? Czy człowiek ma moc do tworzenia własnego świata? Czy mamy autorytet stworzyć nasz świat własnymi słowami, jak mówi nam pozytywne wyznawanie w ramach tego ruchu? Czy możemy stworzyć własną rzeczywistość? Czy mamy autorytet nad Bogiem, żeby zmusić Go do zrobienia czegoś, ponieważ to wypowiedzieliśmy i naszą wiarą zmuszamy Go, żeby działał w naszym imieniu? Kwestia autorytetu jest ogromnym problemem. Ten ruch go zniekształca.
Inną kwestią jest wyjątkowość Apostołów. Według ruchu zielonoświątkowego nadal istnieją apostołowie i prorocy. Apostołowie nadal mają znamiona Apostoła. Pojawiła się nowa fala tak zwanych apostołów, którzy podobno potrafią czynić cuda, czytać ludzkie umysły i słyszeć objawienia od Boga. To podważa wyjątkowość służby apostolskiej prawdziwych Apostołów, którzy widzieli zmartwychwstałego Jezusa i byli tak określani w Nowym Testamencie.
Są też inne niepokojące kwestie. Eksternalizm, większe zainteresowanie zjawiskami zewnętrznymi niż wewnętrznym uświęceniem. Wydaje się jednak, że żadna dziedzina wypaczeń nie jest tak rozległa jak ta, która dotyczy Ducha Świętego. Wiele z tego, co się dzieje, jest rzekomo mocą Ducha, dziełem Ducha, ale w rzeczywistości wcale tak nie jest.
Na tle tego dominującego wpływu charyzmatycznego ruchu zielonoświątkowego w chrześcijańskich mediach ważne jest, żebyśmy rozumieli prawdziwą służbę Ducha Świętego. A poza tym, jako wierzący, którzy pragną wielbić Pana, chcemy rozumieć, kogo czcimy i dlaczego Go czcimy. To samo dotyczy Ducha Świętego. Myślę, że większość z nas ma zrozumienie Boga, natury Boga, chwały Boga, czcimy Boga, znamy Jego atrybuty. Wszyscy rozumiemy Chrystusa jako osobę, Jego dzieło, to, co uczynił. Świętujemy to. Ale wokół osoby i dzieła Ducha Świętego panuje znacznie większe zamieszanie i niejasność. Chyba tydzień temu mówiłem wam o książce napisanej rzekomo przez czterolatka o jego podróży do nieba, który wrócił, żeby przekazać, że Duch Święty jest przezroczystą, niebieską mgłą. W ciągu 9 miesięcy sprzedano 5 milionów egzemplarzy. Jest tak wiele zamieszania odnośnie służby Ducha Świętego. służby Jeśli zajrzymy do Pisma Świętego, możemy wyraźnie dostrzec, kim jest Duch Święty i na czym polega Jego służba.
Właśnie to staramy się robić, analizując 8 rozdział Rzymian. Możecie więc otworzyć Rzymian 8, jeśli jeszcze tego nie zrobiliście. Nie chodzi o to, że Rzymian 8 jest jedynym miejscem, gdzie znajduje się ta instrukcja. Tak naprawdę jest ona w całym Piśmie Świętym – ale jest to ważny, centralny punkt, bo tak wiele zostało tutaj powiedziane. Jest tu prawie wszystko, co jest ważne w służbie Ducha Świętego dla życia wierzącego, zebrane w jednym, wielkim rozdziale, który lubię nazywać rozdziałem Ducha Świętego. Rozdziałem Ducha Świętego.
Błędem, który zapoczątkował charyzmatyczny ruch zielonoświątkowy w 1901 roku, było wykrzywienie chrztu Duchem Świętym. Wymyślili coś, co nazwali chrztem Duchem Świętym, co nie ma nic wspólnego z prawdziwym dziełem Chrystusa, czyli z chrztem Duchem Świętym każdego wierzącego w momencie zbawczej wiary, w ciało Chrystusa, tego naucza Nowy Testament. Ale wpadli na pomysł, że chrzest Duchem Świętym jest wydarzeniem. To powtarzające się wydarzenie, które ma miejsce po zbawieniu. Szukasz go, próbujesz je znaleźć, a kiedy je osiągniesz, wiesz, że je osiągnąłeś, bo mówisz bełkotem, masz więcej mocy i jesteś wyniesiony na wyższy poziom duchowej mocy.
A jeśli otrzymasz wystarczająco dużą dawkę tego rzekomego chrztu Duchem Świętym, możesz osiągnąć coś, co nazywają chrześcijańskim perfekcjonizmem, gdzie nie grzeszy się świadomie. Możesz popełniać nieumyślne błędy, ale nie grzeszysz celowo. Jest to całkowite wypaczenie chrztu Duchem Świętym, który jest prostym opisem dzieła Chrystusa umieszczającym cię w momencie zbawienia w ciele Chrystusa, w Kościele, dzięki mocy Ducha Świętego. To dzieje się raz w życiu każdego wierzącego w momencie zbawienia, nigdy się nie powtarza i nie należy się za tym uganiać.
Ale znowu, cały ruch zaczyna się od tego błędnego poglądu, a potem prowadzi również do innych błędnych poglądów. Nie chcemy utknąć w tym ruchu. Chcemy z niego wyjść. Ja tylko posługuję się jego przykładem, bo chcę, żebyście rozumieli, że to ogromny, wielki ruch. Powiedziałem wam, że obecnie, sto lat po jego rozpoczęciu, jest ich podobno – to statystyki, które widziałem w ostatnich kilku dniach – około pół miliarda osób, które mówią, że są częścią tego ruchu. To niezwykły wzrost tego błędnego ruchu.
Przyglądaliśmy się więc 8 rozdziałowi Listu do Rzymian, poznając prawdziwą i niezafałszowaną służbę Ducha Świętego. Jest to dostępne. Jeśli chcecie, możecie pobrać całą serię ze strony gty.org lub zamówić je na płycie CD.
Wszystko jest tam dostępne. Przechodzimy teraz do Rzymian 8:26-30. Rozważaliśmy już wersety 26, 27 i 28. Będziemy to kontynuować. Przeczytam ten fragment, żebyście mieli go w pamięci: “Podobnie i Duch wspiera nas w niemocy naszej. Nie wiemy bowiem, o co się modlić, jak należy, ale sam Duch wstawia się za nami w niewysłowionych westchnieniach. A Ten, który bada serca, wie, jaki jest zamysł Ducha, bo zgodnie z myślą Bożą wstawia się za świętymi. A wiemy, że Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu z tymi, którzy Boga miłują, to jest z tymi, którzy według postanowienia Jego są powołani. Bo tych, których przedtem znał, przeznaczył właśnie, aby się stali podobni do obrazu Syna Jego, a On żeby był pierworodnym pośród wielu braci. A których przeznaczył, tych i powołał, a których powołał, tych i usprawiedliwił, a których usprawiedliwił, tych i uwielbił”.
Można nawet powiedzieć, że ten fragment Pisma Świętego jest niejako podsumowaniem i fundamentem wszystkiego, co rozumiemy na temat teologii reformowanej. Można powiedzieć, że kalwinizm da się wywieść z tej części Pisma Świętego. Wszystkie elementy, które uznajemy za biblijne w odniesieniu do zbawienia, uprzednie poznanie, przeznaczenie, powołanie, usprawiedliwienie, uwielbienie – wszystko jest tu wymienione. I, oczywiście, nie są one niejasne. Nie są zawiłe. Nie są trudne do zrozumienia. To bardzo jasne Słowo Pisma.
W tym konkretnym fragmencie, Rzymian 8, przyglądamy się tej służbie Ducha Świętego: On gwarantuje nam przyszłą chwałę. Wcześniej, w tym rozdziale widzieliśmy już, że podejmuje inne działania. On uwalnia nas od śmierci, od potępienia. On uzdalnia nas do przestrzegania Prawa, wypełniania Prawa, sprawiedliwego postępowania. On zmienia naszą naturę. On przyjmuje nas jako synów do Bożej rodziny. A potem, kiedy przeszliśmy dalej, zaczynając od wersetu 17, usłyszeliśmy o uwielbieniu. Fragment od wersetu 17 do wersetu 30 mówi o tym, jak Duch Święty zabezpiecza dla nas wieczną chwałę. Zapewnia nam wieczną chwałę. To największe z wszystkich błogosławieństw.
W Efezjan 1 czytamy: „Jesteśmy ubłogosławieni wszelkimi duchowymi błogosławieństwami nieba”. Na mojej liście wszelkich błogosławieństw to bezpieczeństwo jest na pierwszym miejscu. Być ubłogosławionym zbawieniem, które nie może być cofnięte, które nie może zawieść, to największe z wszystkich błogosławieństw. A to oznacza, jak mówi Efezjan 1:12, że pokładamy nadzieję w Chrystusie. Pokładamy nadzieję w Chrystusie. W Nim jest nasza nadzieja. A Duch Święty jest obiecanym Duchem Świętym – Efezjan 1:13 – danym nam jako rękojmia naszego dziedzictwa aż nastąpi odkupienie własności Bożej ku uwielbieniu chwały Jego. Duch Święty jest zadatkiem, gwarancją, pierścionkiem zaręczynowym, pierwszą wpłatą Boga na naszą przyszłą chwałę. Dar Ducha Świętego jest darem ochrony. Piotr napisał: „mocą Bożą strzeżeni jesteśmy” ku chwale, dla otrzymania naszego dziedzictwa. Moc Boga, która nas podtrzymuje, nie jest bezosobowa. Moc Boża, która nas podtrzymuje, to nikt inny jak Duch Święty. To największe z wszystkich błogosławieństw naszego zbawienia.
Mając to na uwadze, posłuchajcie tego cytatu. To cytat znanego przywódcy z ruchu zielonoświątkowego. Mówi on, cytuję: „Największym oszustwem, jakie wymyślił Szatan, jest fałszywa doktryna, że raz zbawiony jest na zawsze zbawiony”. To dość poważne oskarżenie. Największym oszustwem wymyślonym przez Szatana ma być trwałość zbawienia. Czy to oszustwo Szatana? To jest podstawa ich teologii. Twierdzenie, że nauka o bezpieczeństwie wierzącego to oszustwo Szatana, jest kompletnym kłamstwem. Kłamstwem jest powiedzieć, że chrześcijanie mogą utracić zbawienie. W tym rozdziale, a dokładniej w części, którą właśnie omawiamy, pokażę wam absolutny, nienaruszalny, niepodważalny i niezaprzeczalny dowód, że wasze zbawienie jest wieczne.
Kiedy myślę o ludziach, którzy znajdują się w takich miejscach, szukając kolejnych zewnętrznych zjawisk, by pokonać swoje lęki i wątpliwości, jest to dla mnie smutne doświadczenie. Ludzie w takiej sytuacji żyją w niepotrzebnym strachu, w strachu, że odpadną, w strachu, że stracą zbawienie. W związku z tym muszą pytać samych siebie: „Jak mam zachować zbawienie? Jak mam je utrzymać?”. A samo zadawanie tego rodzaju pytań zakłada, że ludzka wola ma moc, której ludzka wola nie ma. Jeśli utrzymanie go zależy od ciebie, to się nie uda. Jeśli to od ciebie zależy utrzymanie zbawienia, to się nie uda. Ci cenni ludzie żyją w strachu, niepotrzebnym strachu przed utratą zbawienia, które jest wieczne. To obraża Ducha Świętego, którego służbą jest zapewnienie chrześcijanom łaski prowadzącej do chwały. Ludzie w tym ruchu żyją w dyskomforcie, strachu, wątpliwościach i obawach. Dlatego poszukują zewnętrznych zjawisk, żeby wzmocnić swoją słabą wiarę i wyeliminować strach.
Zacznijmy od wersetu 28, bo omawialiśmy już wersety 26 i 27. Ale w wersecie 28 jest napisane: „A wiemy, że Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu”. Mówiłem wam ostatnio, że tym dobrem jest nasze wieczne dobro, nasza wieczna chwała. „Bóg współdziała we wszystkim dla naszej wiecznej chwały, dla tych, którzy kochają Boga”, co opisuje prawdziwie wierzących, „tych, którzy według postanowienia Jego są powołani”. Ten werset jest bardzo, bardzo ważny. We wszystkim Bóg współdziała – “współdziała”- to jest czasownik – dla naszego wiecznego dobra.
Oznacza to, że nic nie może przynieść negatywnego efektu. We wszystkim – tym, co dobre, złe i obojętne – Bóg współdziała dla naszego wiecznego dobra. Dlaczego? Dlaczego to robi? I to jest kluczowe. Chcę, żebyście zrozumieli dziś przede wszystkim to. Będę często do tego wracał. Powodem jest to, że taki jest Jego cel. Końcówka wersetu: „Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu – dla naszego wiecznego dobra, – z tymi, którzy Boga miłują – nie z tymi, którzy Go nie miłują, to określenie prawdziwych wierzących – z tymi, którzy Boga miłują, bo zostali do tego powołani”. Wszystko to się udaje, bo jest to zgodne z Jego zamysłem. Zbawienie jest tym, czym Bóg zamierzył, żeby było. Czy możemy od tego zacząć? Zbawienie jest tym, czym Bóg zamierzył, że będzie. Tym, co zaplanował zgodnie ze swoją własną intencją. Jesteśmy bezpieczni, ponieważ Bóg tak zaplanował zbawienie. Na końcu będzie dokładnie tym, czym było na początku. Cokolwiek Bóg zamierzył w swoim planie zbawienia, tak się stanie.
Nie ma tutaj żadnych zmiennych. Nie ma tu żadnych niedokończonych spraw. Dlatego Jezus mówi w Ewangelii Jana 6: „Wszystko, co mi daje Ojciec, przyjdzie do mnie a tego, który do mnie przychodzi, nie wyrzucę precz. Wszystko, co mi daje Ojciec, przyjdzie do mnie, a Ja nikogo z nich nie stracę, ale wskrzeszę ich w dniu ostatecznym”. Nie ma tu żadnej straty. Stanie się wszystko, co Bóg zamierzył. Tak więc koniec zbawienia będzie określony od samego początku. Pokażę wam to w bardzo ważnym fragmencie Pisma Świętego, który powinniście znać. To 46 rozdział Księgi Izajasza. Stary Testament, Izajasza 46. Na początku mojego studiowania Bożego Słowa i prób zrozumienia wszystkich prawd, ten konkretny fragment Pisma Świętego był dla mnie naprawdę mocnym i przekonującym stwierdzeniem w odniesieniu do natury zbawienia i Bożego zamysłu. Ten fragment Pisma Świętego naprawdę zmienił moje życie.
Werset 9, Izajasza 46. Bóg porównuje się tu oczywiście z bożkami Babilonu. „Wspomnijcie na sprawy dawne, odwieczne, że Ja jestem Bogiem i nie ma innego. Jestem Bogiem i nie ma takiego jak Ja”. To monoteizm, jest tylko jeden Bóg. A oto, co wyróżnia Boga jako Boga w tym fragmencie: „Ja od początku zwiastowałem to, co będzie”. Innymi słowy, to zdanie oznacza, że na początku Bóg może dokładnie powiedzieć, jak to się zakończy. To Boża wszechwiedza, a Jego wszechwiedza sięga aż do samego końca.
Nie ma znaczenia, czy coś się wydarzyło, czy nie. Nie ma znaczenia, czy mogło to być zarejestrowane w historii, czy nie. Nie ma znaczenia, czy ktoś o nich wiedział lub ich doświadczył, Bóg o nich wie. Bóg wie, co się nie wydarzyło, tak samo dobrze jak wie, co się wydarzyło. Bóg zna przyszłość tak samo dobrze, jak zna przeszłość. On zna przyszłość tak samo doskonale, jak przeszłość. Nie ma niczego, czego by nie wiedział. To, że coś się nie wydarzyło, nie znaczy, że On nie wie, że to się wydarzy. Pójdę nawet o krok dalej. Bóg nie tylko wie, co się wydarzy, On decyduje o tym, co się wydarzy. On ustala koniec od początku. Więc jakikolwiek koniec Bóg zaplanował dla zbawienia, właśnie taki będzie jego koniec.
Czytajmy dalej. Werset 10 mówi: „Ja od początku zwiastowałem to, co będzie, i z dawna to, co jeszcze się nie stało. Ja wypowiadam – to jest kluczowe – swój zamysł i spełnia się on, i dokonuję wszystkiego, czego chcę”. To oświadczenie samego Boga o Jego absolutnej determinacji, by wykonać to, co zaplanował do zrobienia. Końcówka wersetu 11: „Jak powiedziałem, tak to wykonuję, jak postanowiłem, tak to czynię”. Zastosuj to do zbawienia. Cokolwiek Bóg zaplanował, to się stanie. A co zaplanował Bóg? Co On zaplanował? Jaki jest cel zbawienia? Zanim odpowiem na to pytanie, chciałbym się cofnąć i utrwalić wasze zrozumienie pojęcia Bożego zamysłu – Bożego celu. Bardzo ważne jest, żebyśmy to rozumieli.
Dziś rano będziemy mówić o Bożym planie zbawienia, a w następną niedzielę powiemy o procesie, przez który Bóg realizuje ten cel. Czyli dziś cel, a następnym razem proces.
Wróćmy na chwilę do Efezjan 1. Przeczytałem to ze względu na związek z tematem. List do Efezjan, rozdział 1. Chcę, żebyście wyciągnęli z tego wspaniałego fragmentu, który macie teraz w głowie, bo go przeczytałem, że mamy tu do czynienia z całą historią zbawienia. Mamy adopcję, łaskę, odkupienie, krew Chrystusa, przebaczenie grzechów. Wszystkie to, o czym wiemy, że wiąże się ze zbawieniem. Ale chcę, żebyście rozumieli, że za tym wszystkim stoi Boski plan.
Werset 4: „W Nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata”. Do czego nas wybrał? Jaki był Jego cel? „Abyśmy byli święci i nienaganni przed obliczem Jego”. To nie stanie się w tym życiu, prawda? To się nie stanie. Wiem, że sprawiedliwość Chrystusa jest nam przypisana w tym życiu, w którym żyjemy w okresie łaski, ale ostatecznym celem predestynacji był święty lud stojący przed Chrystusem. Więc: „Przeznaczył nas dla siebie do synostwa przez Jezusa Chrystusa według upodobania woli swojej”. Wszystko zaczyna się od Jego woli. Zwróćcie jednak uwagę na werset 6. Dokąd to zmierza? „Ku uwielbieniu chwalebnej – czego? – łaski swojej”. Tak więc celem zbawienia jest zbawienie ludzi przez łaskę, zachowanie ich przez łaskę i doprowadzenie ich do chwały, żeby na wieki wieków mógł manifestować okazaną im łaskę.
Nawet anioły będą celem tego działania. Paweł mówi o aniołach, które patrzą na chwałę ewangelii, bo nigdy nie doświadczyły łaski. Gdyby nie było grzeszników odkupionych przez łaskę, ten aspekt natury Boga nigdy nie zostałby ukazany. A więc dla uwielbienia chwały Boga, dla uwielbienia chwały Jego łaski, On zbawia grzeszników i wprowadza ich do swojej wiecznej obecności, żeby na zawsze ukazać swoją łaskę. Taka jest Jego wola. To jest dobra intencja Jego woli. Jest dobra, bo to my jesteśmy beneficjentami. Jest dobra dla nas, ale ma na celu Jego chwałę, uwielbienie Jego łaski.
Dalej, werset 7: „Mamy odkupienie, odpuszczenie grzechów, bogactwo Jego łaski, których nam obficie udziela”, wszystkie te rzeczy. Dlaczego On to robi? Werset 11: „Mamy udział, zostaliśmy przeznaczeni według postanowienia tego, który sprawuje wszystko według zamysłu woli swojej”. On miał cel. On przeznaczył nas do tego celu. On czyni wszystko zgodnie z tym celem, zgodnie ze swoją wolą, werset 12: „abyśmy przyczyniali się do uwielbienia chwały Jego, my, którzy jako pierwsi nadzieję mieliśmy w Chrystusie”. Innymi słowy, celem jest to, by wszyscy ludzie, których On przeznaczył, byli zbawieni, byli uwielbieni i byli tacy na zawsze dla uwielbienia Jego łaski. To jest Jego cel, Jego zamiar, Jego plan i to jest dokładnie to, co On robi. I On dał nam gwarancję. Końcówka wersetu 13 mówi że, zostaliśmy zapieczętowani w Chrystusie, zapieczętowani, zabezpieczeni obiecanym Duchem Świętym, który jest rękojmią naszego dziedzictwa, gwarancją, „aż nastąpi odkupienie własności Bożej”, czyli nas. I ponownie: „ku uwielbieniu chwały Jego”.
Jeśli nie rozumiesz pojęcia bezpieczeństwa wierzącego w szerszym kontekście Boskiej mocy Boga, Bożego zamysłu i wszechwiedzy Boga, nie zrozumiesz tej ogromnej, kosmicznej rzeczywistości tak, jak powinieneś.
W 6 rozdziale Listu do Hebrajczyków znajduje się inne, bardzo przekonujące świadectwo o bezpieczeństwie, jakie mamy dzięki Bożemu zamysłowi. W Hebrajczyków 6:17 – przy okazji, wcześniej rozdział 6 mówił o ludziach, którzy odeszli od prawdy, którzy nie byli prawdziwymi wierzącymi, którzy odeszli, mimo że otrzymali całe objawienie, są bezwartościowi, przeklęci, spaleni, jak mówi werset 8. Ale potem następuje zmiana i zaczyna zwracać się do wierzących w wersecie 9: „Ale, jeśli chodzi o was umiłowani, jesteśmy przekonani o czymś lepszym”. Ale skoro mowa o nas, przejdźmy do wersetu 17: „Również Bóg, chcąc wyraźniej dowieść dziedzicom obietnicy niewzruszoności swego postanowienia, poręczył je przysięgą”.
To jest niesamowite. Bóg chciał okazać dziedzicom obietnicy Bożą obietnicę wiecznej chwały. My jesteśmy spadkobiercami oczekującymi na pełne dziedzictwo. Chciał nam pokazać niezmienność swojego zamysłu. On się nie zmieni. Uczyni wszystko, co tylko zamierzył. „Poręczył je przysięgą, abyśmy przez dwa niewzruszone wydarzenia, co do których niemożliwą jest rzeczą, by Bóg zawiódł, my, którzy ocaleliśmy, mieli mocną zachętę do pochwycenia leżącej przed nami nadziei”. Czym są te dwie rzeczy? Obietnica i przysięga. Bóg obiecał, a potem przysiągł, że dotrzyma swojej obietnicy. A przez te dwie niezmienne rzeczy Bóg ogłasza niezmienność swojego zamysłu. W rezultacie Ten, który nie może kłamać, dał nam znaleźć schronienie i mocną zachętę do pochwycenia leżącej przed nami nadziei. Ta nadzieja, jak mówi werset 19, jest kotwicą duszy.
Nie wiem, jak ludzie mogą żyć pod nauczaniem, w którym grozi im się, że mogą stracić zbawienie. Mamy kotwicę, o której dwa kolejne wersety Hebrajczyków 6 mówią, że dosłownie sięga aż do samego Miejsca Najświętszego, aż za zasłonę, gdzie łączy się z Chrystusem. Mamy niezmiennego Boga, który złożył niezmienne obietnice, a potem dodał przysięgę do tej obietnicy tak, że przez dwie niezmienne rzeczywistości Bóg, który nie może kłamać, zagwarantował nam obietnicę wiecznej chwały i w ten sposób dał nam pewną nadzieję. A my jesteśmy strzeżeni dzięki wstawiennictwu Syna Bożego, który siedzi po prawicy Boga i przez nieustanne wstawiennictwo Ducha w nas, (Rz 8) wersety 26 i 27, przez które Duch nieustannie modli się zgodnie z wolą Boga tak, że jesteśmy bezpieczni. Po pierwsze, przez obietnicę Boga. Po drugie, przez kapłańską służbę Chrystusa. I po trzecie, przez osobiste wstawiennictwo błogosławionego Ducha Świętego za nas.
Twoje zbawienie jest wieczne, bo tak zaplanował to Bóg. Tak je zaplanował i tak się zrealizuje. Wszystko więc działa dla naszego dobra, ponieważ jest to zgodne z zamysłem Boga. Jaki jest zatem Boży zamysł w naszym zbawieniu? Co nim jest? Powiesz: „Żebyśmy dostali się do nieba”. Trochę brakuje temu stwierdzeniu do prawdziwego celu. Jest na dobrej drodze do tego celu. Myślę, że wiele osób uważa, że chodzi tylko o to, żeby się tam dostać, po prostu dostać się do nieba z nadzieją, że kiedy będą rozdawać harfy, dostaniesz przynajmniej małą do grania i małą chmurkę do siedzenia i możesz grać bez końca w idealnym środowisku. Jest to dalekie od zrozumienia rzeczywistości nieba. To część głupoty wynikającej z książek napisanych przez ludzi, którzy podróżują do nieba.
Jestem bliski napisania kolejnej książki: „Czy chcesz poznać prawdę o niebie?”. Bo kiedy porównasz wszystkie te szalone historie o ludziach, którzy byli w niebie, to nie zgadzają się one ze sobą. Gdziekolwiek podróżują, to nie jest niebo, bo wszyscy by się zgadzali. Niebo jest tym, czym jest. A nie jest tym, co mówią wszyscy ci ludzie, którzy się ze sobą nie zgadzają. Prawda jest w Bożym Słowie. A kiedy już pójdziesz do nieba, co będzie celem? Jaki będzie cel?
Chcę, żebyście to zobaczyli. Wróćmy do Rzymian 8 i przez kilka minut spójrzmy na cel. Na zamysł. Boży zamysł będzie spełniony, to staramy się pokazać. Fakt Jego zamysłu. Fakt Jego zamysłu został ustanowiony przed założeniem świata. On postanowił to z góry i tak się stanie. Stanie się to, cokolwiek zaplanował. Koniec będzie taki sam, jak początek. Ale jaki jest ten cel? Jaki jest cel? Dlaczego Bóg czyni wszystko, żebyśmy osiągnęli wieczną chwałę? Dlaczego jest to Jego celem? Dlaczego zostaliśmy powołani do tego celu? Dlaczego zostaliśmy uprzednio poznani, przeznaczeni? Oto odpowiedź, w środku wersetu 29. Oto drugorzędny cel, drugorzędny zamysł: „Abyśmy stali się podobni do obrazu Syna Jego. Abyśmy stali się podobni do obrazu Syna Jego – słyszycie to? – abyśmy stali się podobni do obrazu Syna Jego”.
W książce napisanej przez małego czterolatka czytamy: „Niebo jest pełne biegających wszędzie dzieci”. Naprawdę? Niebo jest pełne biegających wszędzie dzieci? Nie sądzę. Nie sądzę. Do czyjego obrazu podobni są ci, którzy są w niebie? Do Chrystusa. Kompletna, uwielbiona męskość, kobiecość, ludzkość. To jest drugorzędny cel zbawienia, żebyśmy stali się podobni do obrazu Jego Syna. Taki jest zamysł. Co to znaczy, że będziemy podobni do Chrystusa? To nie znaczy, że wyglądasz jak On pod względem rysów twarzy. To znaczy, że na tyle, na ile uwielbiona ludzkość może być podobna do wcielonego Boga, będziemy tacy jak On. Filipian 3:20-21 mówi, że będziemy mieli ciało podobne do Jego uwielbionego ciała. Pierwszy List Jana 3:1-2: „Będziemy do Niego podobni, gdyż ujrzymy Go takim, jakim jest”. To jest nagroda powołania z góry. Filipian 3: „Biegnę do mety, do nagrody powołania Bożego, które jest z góry”. Jaka jest nagroda powołania z góry? Podobieństwo do Chrystusa.
W tym momencie Duch Święty przemienia nas z jednego poziomu chwały na kolejny. Studiowaliśmy to. Kształtuje nas na obraz Chrystusa, kiedy przyglądamy się Jego chwale w Piśmie. W miarę jak Chrystus staje się dla nas coraz bardziej chwalebny, gdy poznajemy Go coraz lepiej, Duch dosłownie kształtuje nas na Jego obraz, ale to nie będzie kompletne, nie będzie doskonałe, dopóki nie będziemy wskrzeszeni i nie nastąpi odkupienie naszego ciała, o czym mówi wcześniej ten rozdział. Ale kiedy już trafimy do nieba, celem jest, żebyśmy byli upodobnieni. Ten czasownik oznacza przekształcenie w tę samą formę. Dokładnie tak, jak jest napisane. Przekształcenie w tę samą formę – obrazu Chrystusa. Obraz to eikón, od którego pochodzi słowo „ikona”. W Nowym Testamencie 4 razy pojawia się w podobnym odniesieniu do Jezusa Chrystusa. Właśnie to słowo użyte jest w 2 Koryntian 3:18, że będziemy przemienieni na Jego obraz, z jednego poziomu chwały na następny. Jest ono użyte ponownie w rozdziale 4, gdzie znowu mowa jest o postaci Chrystusa. Kolosan 1, Kolosan 3. Jest to forma pochodna. Nieprzypadkowa ani nieuboczna. Innymi słowy, to nie jest przypadek, że ktoś pojawił się i jest podobny do Jezusa w wyniku jakichś przypadkowych podobieństw, które mogą wystąpić w życiu człowieka. To forma pochodna. Mówiąc dosłownie, jesteśmy celowo wprowadzani w tę samą formę. I powtórzę, to nie znaczy, że wszyscy będziemy mieli dokładnie takie same cechy fizyczne jak Chrystus, ale oznacza to, że będziemy zasadniczo tacy, jak On, a więc będziemy doskonałą, dojrzałą, sprawiedliwą, świętą, czystą ludzkością.
I pamiętacie, że o tym rozmawialiśmy? Że Chrystus staje się dla nas wzorem. On jest idealnym człowiekiem. On pokazuje nam, jak wygląda doskonała czystość, świętość i sprawiedliwość. On jest wzorem. On był w postaci Bożej, a następnie przyjął postać człowieka. Przyszedł na świat, żeby potwierdzić Boży plan, składając ofiarę za grzechy. Ale przyszedł też, żeby pokazać Boży plan. Kiedy więc myślisz o niebie, pomyśl o Chrystusie i o tym, że wszystko, co widzisz jako prawdę o Chrystusie, będzie prawdą o tobie. To nie może zdarzyć się przypadkowo. To byłaby przesada. Ale zasadniczo On pokazuje nam, jak wygląda doskonała ludzkość, czym jest absolutnie święta i sprawiedliwa ludzkość. A celem Boga było ukształtowanie nas na Jego podobieństwo. Nie chodzi o jakieś poboczne rzeczy, chodzi o podobieństwo do Chrystusa. Podobieństwo do Chrystusa. Kiedy patrzymy na Niego, Duch Święty stopniowo kształtuje nas na Jego obraz – krok po kroku. Paweł mówi: „Nie jakobym już to osiągnął – Filipian 3 – ale zmierzam do celu”. Ale pewnego dnia będziemy tacy jak On.
To jest drugorzędny cel Boga. Drugorzędny cel Boga. Jaki jest główny cel? Czytajmy dalej. Wróćmy do wersetu 29. Głównym celem jest to, żeby On… Drugorzędnym celem jest to, żebyście wy stali się podobni do Jego Syna. Głównym celem jest to, żeby On, Jego Syn, był pierworodnym pośród wielu braci. Powiecie: „To nie brzmi zbyt istotnie, pierworodny pośród wielu braci. To brzmi trochę banalnie”. To dlatego, że nie rozumiesz słowa „pierworodny”. I w pewnym sensie żałuję, że tak to przetłumaczono, ponieważ prototokos oznacza o wiele więcej niż można sądzić na pierwszy rzut oka, że chodzi o pierwsze dziecko urodzone w rodzinie. Tak traktujemy to w naszej kulturze, bo nie postępujemy tak jak starożytni. Zazwyczaj nie nadajemy szczególnego znaczenia pierworodnemu synowi w rodzinie jako pierwszemu dziecku.
Wychowaliśmy się w demokracji, gdzie wszystko powinno być równe, i dzielimy wszystko równo między dzieci. W dawnych czasach, kiedy przekazywano majątek, przekazywano go najbardziej dojrzałemu dziecku, który był pierworodnym synem, tym, który miał siłę i zdolności zarządzania majątkiem rodzinnym, przejmował wszystkie aktywa i wszystkie zobowiązania, żeby zająć się tym wszystkim, kontynuować i dbać o rodzinny majątek oraz troszczyć się o całą dalszą rodzinę, która była częścią tego w starożytnej kulturze. Dawano to więc pierworodnemu, temu, który miał największe doświadczenie, który miał największą dojrzałość, odpowiedni wiek i był uważany za najlepszego. Stąd właśnie pochodzi to słowo, ale ma ono o wiele głębsze znaczenie.
Chciałbym, żebyście rozumieli słowo „pierworodny” po prostu jako „pierwszorzędny, pierwszorzędny”, żebyście czytali to jako: „a On żeby był pierwszorzędny pośród wielu braci”. To niesamowite, że w 2 rozdziale Listu do Hebrajczyków Pan nie wstydzi się nazwać nas swoimi braćmi, wierzących. Zostaliśmy przyjęci do rodziny Bożej. Jesteśmy synami tej rodziny. W pewnym sensie jesteśmy braćmi Chrystusa. Jesteśmy uczestnikami Boskiej natury – na tyle, na ile uwielbiona ludzkość może być podobna do wcielonego Boga, tym będziemy, tego doświadczymy. Nie znam istoty tego wszystkiego, ale wiem, że jest to rzeczywistość świętości, absolutnej, doskonałej, świętości, czystości i prawości.
Więc to będzie naszym udziałem i Bóg nie jest niechętny, żeby nam to dać, żeby dać nam swoją sprawiedliwość. On już zapisał to na nasze konto w usprawiedliwieniu i stanie się to rzeczywistością w uwielbieniu. Nie waha się nam tego dać, żeby ostatecznie niejako podzielić się z nami swoją chwałą. On upodobni nas do obrazu swojego Syna, żebyśmy rzeczywiście odzwierciedlali chwałę Syna. Ale ostatecznie, choć jesteśmy braćmi, Chrystus będzie prototokos. On będzie miał prymat. To, drogi przyjacielu, jest cel zbawienia. Celem misji Boga na świecie jest ustanowienie prymatu dla Jego Syna, Syna Jego miłości, umiłowanego, w wiecznym niebie, gdzie będzie na zawsze wywyższany przez tych, którzy Go kochają i wielbią. Powiesz: „Anioły mogłyby to robić”. Nie z punktu widzenia łaski. Nie z punktu widzenia miłosierdzia. I On nie może przez wieczność ukazywać chwały swojej łaski, jeśli nie stworzy człowieka, nie zbawi grzeszników i nie zabierze ich do nieba.
Ostatecznie, i powtarzałem to przez lata, całościowym celem zbawienia było to, że Ojciec umiłował Syna tak doskonale, tak nieskończenie, tak chwalebnie, tak majestatycznie, tak doskonale, że musiał okazać tę miłość. A jak Ojciec miał okazać swoją miłość Synowi? Dając Mu ogromną, uwielbioną armię świętych, którzy na wieki wieków będą Go chwalić i czcić. Dlatego to zrobił. Upodobnienie do Jego obrazu ma drugorzędne znaczenie. Najważniejsze jest to, że ponieważ jesteś upodabniany do Jego obrazu, możesz Go wielbić na wieki. Prymat Chrystusa jest wszystkim. Dlatego List do Filipian 2 mówi, że On dał Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zginało się każde kolano.
W Kolosan 1 znajduje się stwierdzenie, które zaczyna się w wersecie 15: „On jest obrazem Boga niewidzialnego- On jest prototokos całego stworzenia – pierworodnym wszelkiego stworzenia”. Nie jest on pierwszym stworzonym człowiekiem. Wielu ludzi było stworzonych przed Jezusem. Jest On oczywiście odwiecznym Synem, który nie był nigdy stworzony, ale człowiek, Jezus, był stworzony w łonie Marii. Nie jest On pierworodny chronologicznie z wszystkich stworzeń, ale z wszystkich, którzy byli stworzeni, On jest prototokosem, On ma prymat. To znaczy, że jest pierwszorzędny. Aby to dokładniej zdefiniować, „On jest prototokosem całego stworzenia, ponieważ w Nim zostało stworzone wszystko, co na niebie i na ziemi, rzeczy widzialne i niewidzialne, trony, panowania, nadziemskie władze, zwierzchności. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On też jest przed wszystkimi rzeczami i wszystko na Nim jest ugruntowane, On także jest Głową Kościoła. On jest początkiem. On jest prototokosem z umarłych”, czyli wszystkich, którzy byli wskrzeszeni z martwych. On jest pierwszym i najważniejszym. Dlatego też zajmuje pierwsze miejsce we wszystkim.
A potem to: „Ponieważ upodobał sobie Bóg”. Czego chciał Bóg? Upodobał sobie uhonorować swojego Syna. Upodobał sobie doprowadzić do tego przez odkupienie grzeszników, którzy stanowiliby wieczną armię ludzi, którzy będą czcić Jego Syna, wielbić Jego Syna, służyć Jego Synowi, a nawet odzwierciedlać chwałę Jego Syna. To był Jego cel. Jego celem nie było doprowadzenie ludzi do połowy drogi do nieba, żeby potem odpadli i trafili do piekła. Jego celem nie było zbawienie ich na jakiś czas. Jego celem nie było przyniesienie im ewangelii z nadzieją, że uwierzą i że będą w stanie wytrwać. Jego celem było stworzenie odkupionej ludzkości złożonej ze świętych, którzy dotarli do nieba dzięki łasce, którzy na wieki wieków będą wielbić tego, który umarł, aby to umożliwić, Syna Bożego.
Bóg daje nam radość, pokój, niebo, ale nie robi tego tylko dla nas. Jesteśmy drugorzędnym celem. Ale szczytem Boskiego zamysłu jest to, żeby wszyscy, którzy będą tam na wieki, mogli chwalić Jego Syna. Chrystus jest centralnym punktem historii zbawienia. On jest godzien wiecznej chwały i czci. Zatem, celem zbawienia jest Chrystus. To miłość Ojca do Syna. Często opisuję to w ten sposób: Ojciec rozpoczął dzieło odkupienia, żeby znaleźć oblubienicę dla swojego Syna. Dlatego niebo nazywane jest miastem -oblubienicą, Nową Jerozolimą, przyozdobioną jak panna młoda. Dlatego Kościół nazywany jest oblubienicą Chrystusa, a On jest oblubieńcem. Cała historia zbawienia to historia Ojca poszukującego posłusznej, kochającej oblubienicy dla swojego Syna, która będzie Go chwalić i czcić na wieki wieków. Taki jest Boży zamysł i właśnie to robi.
Wracając do Izajasza 46: „Jak postanowiłem, tak to czynię”. I wracając do Ewangelii Jana 6, Jezus powiedział: „Wszystko, co mi daje Ojciec, przyjdzie do mnie, a ja nie stracę żadnego z nich. Wskrzeszę ich w dniu ostatecznym”. W konsekwencji „tych, których Bóg przedtem znał – werset 29 – tych też przeznaczył, a przeznaczył ich, żeby stali się podobni do obrazu Syna Jego, a On żeby był tym, który ma prymat pośród wielu braci”. A potem ten proces: On przeznaczył, powołał, usprawiedliwił i uwielbił. Nikt nie gubi się po drodze. Tych, których przeznaczył, tych powołał. Tych, których powołał, tych usprawiedliwił. Tych, których usprawiedliwił, tych uwielbił.
I tak przy okazji, werset 31: „Jeśli Bóg jest z nami” – wtedy co? Jeśli taki jest plan, myślicie, że ktoś go zepsuje? Więc radujcie się waszym bezpieczeństwem, radujcie się wstawiennictwem Chrystusa za was przed tronem Bożym, radujcie się z nieustannego wstawiennictwa Ducha w waszych sercach, radujcie się z wielkodusznego, łaskawego i cudownego zamysłu Boga, który się spełni. Niektórzy z was patrzą na te słowa: „uprzednie poznanie”, „predestynacja”, „powołanie”, i zastanawiają się: „Jak to wszystko działa?”. O tym w następną niedzielę. W porządku? W następną niedzielę.
Za chwilę się pomodlę, ale będziemy kontynuować to, co zrobiliśmy tydzień temu. Pomodlę się, a potem chciałbym, żebyście po prostu usiedli w ciszy, nie odchodzili. Jak już mówiłem tydzień temu, to czas na rozważanie. To czas na przemyślenie tego, co zostało powiedziane. Wyrobiliśmy sobie taki nawyk, że zawsze spieszymy się do podjęcia kolejnego działania. Chciałbym, żebyście po prostu usiedli w ciszy, a Jen będzie grać na organach, i pomyślcie o tym, co usłyszeliście. A kiedy zrobi się głośno, będziesz wiedzieć, że możesz przejść do społeczności. Zanim zakończę modlitwą, chcę przypomnieć, że wieczorem gromadzimy się wokół Stołu Pańskiego. To będzie wspaniały czas. Po prostu czas świętowania krzyża i stawania przed Panem przy Jego stole. Bądźcie więc z nami dzisiaj o 18:00. I pamiętajcie: pokój modlitwy po mojej prawej stronie jest otwarty dla każdego, kto ma jakąś duchową potrzebę. Bardzo chcielibyśmy was tam widzieć. Są tam ludzie, którzy chcą z wami porozmawiać.
Ojcze, jesteśmy bardzo wdzięczni za czas dzisiejszego poranka, żeby rozmawiać o tych sprawach. Czuję się tak słaby, bezsilny i niezdolny, żeby nawet zacząć wyrażać wielkość i wspaniałość tych prawd. Kaznodzieja nie jest w stanie pojąć nieskończonego majestatu tej rzeczywistości. Możemy tylko modlić się, Panie, żeby nasze skromne słowa i słabe wysiłki zostały jakoś wzmocnione i wzbogacone przez wspaniałego Nauczyciela, który mieszka w nas, namaszczenie, które mamy od Boga, samego Ducha Świętego, żeby zaprowadził nas jeszcze głębiej do chwały tej odkupieńczej rzeczywistości. Dziękujemy za obecnych tutaj, którzy radują się prawdziwym, wiecznym zbawieniem, którzy żyją w pewnej nadziei, których nadzieja jest zakotwiczona, których dusze są zakotwiczone, ponieważ ich zbawienie jest prawdziwe. Panie, są tu też ludzie, którzy nie mają pewności, że mają prawdziwe zbawienie, którzy się zmagają, być może niektórzy wiedzą, że nie mają zbawienia, nie mają nadziei, są bez nadziei, bez Boga na tym świecie i zmierzają na sąd. Modlę się, Panie, żeby zwrócili się do Chrystusa i do obietnicy życia wiecznego w Nim. Są też inni, którzy mają wątpliwości, pytania, zastanawiają się, czy naprawdę są zbawieni, czy nie. Modlę się, Panie, żebyś przyciągnął ich szczerze i zbawczo do Chrystusa i żebyś dał im tę prawdziwą nadzieję. Niech Duch świadczy wraz z ich duchem, że naprawdę są dziećmi Bożymi. Dziękujemy Ci za wszystko, co włożyłeś dziś w nasze umysły. Niech to przejdzie z naszych umysłów do naszych serc, żeby mogło uwidocznić się w uwielbieniu i posłuszeństwie. Modlimy się w imieniu Chrystusa. Amen.
© EWC | Amor Veritatis | GTY
