Naszym zadaniem jest upewnić się, że nie stawiamy żadnych przeszkód na drodze ewangelii, by jedynym zgorszeniem było zgorszenie krzyża.
Ewangelizacja
Czy jesz, czy pijesz, czy pracujesz, rób wszystko, aby przedstawić Boga tak wspaniałym, jakim naprawdę On jest.
Biblijne rozumienie i praktyka ewangelizacji jest oznaką zdrowego kościoła.
Co może być większym zaszczytem niż bycie wybranym na narzędzie do najważniejszego projektu odnowy świata, czyli do Odkupienia.
Powinniśmy zwrócić uwagę na to, czego Jezus nie powiedział w Wielkim Posłannictwie. Nie powiedział: „Idźcie więc i nawracajcie jak najwięcej ludzi”.
Kościół Wielkiego Posłannictwa nie konkuruje z innymi kościołami głoszącymi ewangelię, bo wie, że każdy taki kościół gra dla tego samego zespołu.
Choć niektórzy woleliby pozostawić kwestię ewangelizowania dla kaznodziejów, to Nowy Testament zaznacza, że wszyscy chrześcijanie powinni ewangelizować.
Zniekształcanie poselstwa. Nauczanie innej ewangelii. Przedstawianie ewangelii jedynie jako opinii. Nacisk na podjęcie decyzji. Skupienie się na rzeczach drugorzędnych. Nieuprzejme lekceważenie pytań i zastrzeżeń niewierzących.
Jakie jest twoje zadanie jako chrześcijanina? Jeśli Bóg dałby opis chrześcijańskiego życia, co by się w nim znajdowało?
Zamieszanie wokół zwiastowania ewangelii często wynika z błędnego rozumienia, czym ono właściwie jest. Pismo Święte uczy, że ewangelizacja to wierne przekazywanie dobrej nowiny o Chrystusie – nie według efektów, ale według treści. Wierny zwiastun to nie ten, kto osiąga widoczne rezultaty, lecz ten, kto głosi ewangelię jasno, odważnie i w miłości.
Dlaczego biblijna ewangelizacja to coś więcej niż „decyzja” na końcu nabożeństwa Wyobraź sobie duży kościół w centrum miasta. Elegancko ubrani...
Prawdziwe zwiastowanie ewangelii wypływa z dwóch źródeł – miłości do Boga i miłości do bliźnich. Posłuszeństwo Bożemu nakazowi oraz pragnienie, by inni poznali Chrystusa, powinny naturalnie pobudzać nas do dzielenia się dobrą nowiną. A gdy jest ono zakorzenione w szczerej trosce i przyjaźni, staje się nie tylko obowiązkiem, ale radosnym przywilejem.
