Proces powstania kanonu Nowego Testamentu był wynikiem naturalnego rozpoznania ksiąg natchnionych przez wczesnych chrześcijan, a nie spisku mającego na celu ich selekcję. Pierwsze wspólnoty kościelne kierowały się czterema kluczowymi kryteriami: apostolskością, starożytnością, ortodoksyjnością i uniwersalnością, aby przyjąć dokumenty uznawane za autorytatywne. Przekonanie o autentyczności ksiąg biblijnych opierało się na tradycji przekazanej przez apostołów, co zapewniało ich historyczną wiarygodność.
Teologia reformowana jest teologią przymierza, ponieważ koncepcja przymierza ukształtowała rozwój reformowanego myślenia, a Biblia jest jedynym nieomylnym autorytetem dla chrześcijańskiej wiary i praktyki.
Nasz Zbawiciel obiecuje apostołom, że Duch Święty przywiedzie im na myśl wszystko o czym mówił, a dzięki jego natchnieniu będą mogli naukę tę spisać i głosić dla dobra Kościoła.
W Starym Testamencie dokonywano za grzech ofiar ze zwierząt. Dlaczego Chrześcijanie wierzą, że Jezus dokonał ostatecznej ofiary za grzech i żadne inne nie są już potrzebne? Czy Jezus mógł uratować nas w inny sposób?
Jan Kalwin powiedział: „Głoszenie jest publicznym wyjaśnianiem Pisma Świętego przez człowieka posłanego od Boga, w którym sam Bóg jest obecny w swoim sądzie i w swojej łasce”.
    Dołącz!
    Wpisz swój e-mail, aby co dwa tygodnie otrzymywać najnowsze materiały EWC.