Tytuł: Zdrada Judasza
Seria: Ewangelia Marka (21/27)
Transkrypcja wideo
Chcę, żebyście otworzyli Słowo Boże na Ewangelii Marka. Ewangelia Marka, rozdział 14. Nasi goście muszą nam wybaczyć, bo zbliżamy się do końca tej wspaniałej Ewangelii i do tej pory wydarzyło się tak wiele, co Was ominęło. Ale w tych czasach wszystko jest dostępne. Na stronie GTY.org jest do pobrania całe studium Ewangelii Marka i wszystko inne.
Ale kiedy dochodzimy do 14 rozdziału Ewangelii Marka, dochodzimy do wersetu 43. Werset 43. Pozwólcie, że przeczytam wersety od 43 do 52.
„I zaraz, gdy On jeszcze mówił, nadszedł Judasz, jeden z dwunastu, a z nim zgraja z mieczami i kijami od arcykapłanów i uczonych w Piśmie, i starszych. A ten, który Go wydawał, dał im znak – sygnał – mówiąc: Ten, którego pocałuję, jest nim. Bierzcie Go i prowadźcie uważnie. I zaraz podszedłszy, przystąpił do Niego i rzekł: Mistrzu! I pocałował Go. A oni rzucili się na Niego i pochwycili Go. A jeden z tych, którzy tam stali, dobył miecza, uderzył sługę arcykapłana i uciął mu ucho.
A Jezus odezwał się i rzekł do nich: Jak na zbójcę wyszliście z mieczami i kijami, aby mnie pochwycić. Codziennie bywałem u was w świątyni i nauczałem, a nie pojmaliście mnie, lecz to się stało, aby się wypełniły Pisma. Wtedy wszyscy Go opuścili i uciekli. A pewien młodzieniec, mając narzucone prześcieradło na gołe ciało, szedł za Nim. I pochwycili go. Ale on pozostawił prześcieradło i uciekł nagi”.
Kiedy byłem studentem seminarium, musiałem napisać pracę dyplomową, zanim mogłem ukończyć studia. Mogłem pisać na wiele tematów, ale tytuł mojej pracy dyplomowej to: „Studium postaci Judasza Iskarioty”, ponieważ już jako młody człowiek, mający nieco ponad dwadzieścia lat, uważałem go za jedną z najbardziej fascynujących postaci na kartach Pisma. Niepojęty niewierzący. Jak ktoś mógł spędzić 3 lata, 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu w obecności Jezusa Chrystusa i zrobić to, co on zrobił? Jak ktokolwiek może być aż tak zły? Tak niegodziwy? Tak samolubny? Tak bezduszny? Tak pozbawiony nadziei?
Napisałem pracę dyplomową. Komisja ją przyjęła, ja ukończyłem studia, minęły dekady, a ja wciąż nie mogę pojąć Judasza. Ale cofnijmy się trochę. Żydowska rada zarządzająca, Najwyższy Sąd Izraela, nazywała się Sanhedrynem. Oznacza to po prostu „zgromadzenie”. Było to zgromadzenie przywódców religijnych. Część ze stronnictwa saduceuszy, którzy byli religijnymi liberałami, większość ze stronnictwa faryzeuszy, którzy byli religijnymi konserwatystami, a wśród faryzeuszy grupa uczonych w Piśmie, którzy byli ekspertami w dziedzinie prawa.
Wszyscy oni byli przywódcami religijnymi. W końcu, Izrael postrzegał siebie jako teokratyczne królestwo. Bóg był królem, a w związku z tym przywódcy religijni służyli Bogu, przekazując Jego wolę i Jego Słowo ludowi. Niekoniecznie zgadzali się we wszystkim. Mocno różnili się w sposobie interpretacji Pisma. Jak już mówiłem, saduceusze byli liberałami. Nie wierzyli w zmartwychwstanie ani w życie po śmierci, ani w aniołów. A faryzeusze wierzyli w to wszystko.
Więc nawet wśród nich były podziały. Nie we wszystkim się zgadzali. W rzeczywistości, rzadko zgadzali się we wszystkim, ale tym razem się zgodzili. Zgodzili się niemal jednomyślnie, być może z jednym czy dwoma wyjątkami, takimi jak Józef z Arymatei. Ale zgadzali się co do tego, że chcieli śmierci Jezusa. Chcieli Jego śmierci. Nienawidzili Go. Zazdrościli Mu mocy, bo kto z nich mógł wskrzeszać umarłych? Przywracać wzrok niewidomym? Słuch głuchym? Głos niemym? Kto mógł sprawić, że ludzie zaczynali chodzić? Uzdrowić ich ze wszystkich chorób? Uwolnić od demonów?
Kto mógł stworzyć jedzenie? Kontrolować burze? Zazdrościli Mu Jego mocy, to oczywiste. Zazdrościli Mu też popularności, bo Jego moc przyniosła Mu sławę, jakiej nie miał jeszcze nikt, kto chodził po tej planecie, bo nikt nigdy nie uczynił tego, co On. Byli zazdrośni o uznanie, które otrzymywał od tłumów. Nienawidzili Jego przesłania. Ich przesłaniem było: „Zapracuj na zbawienie uczynkami”, a Jego przesłaniem było: „Opamiętaj się ze swoich grzechów i przyjmij zbawienie jako dar łaski”, a oni tego nienawidzili, ponieważ byli pyszni i przekonani o swojej sprawiedliwości. Chcieli sobie zasłużyć.
Nienawidzili Go tak bardzo, bo naruszał ich teren. Przejmował ich pozycję i odbierał im popularność. A potem, w tym tygodniu, ich nienawiść do Niego jeszcze się nasiliła, kiedy w poniedziałek przybył do miasta, a setki tysięcy ludzi witały Go jako Mesjasza. To jeszcze bardziej ich przestraszyło i wzbudziło w nich większą wrogość do Niego. Potem wrócił we wtorek i udał się prosto do świątyni, gdzie przywódcy Sanhedrynu praktycznie zarządzali jej funkcjonowaniem, handlem zwierząt i wymianą pieniędzy.
Było to nic innego jak izraelska mafia. Jezus nazwał to jaskinią zbójców. Wszedł tam i ich wypędził. Jeden człowiek, sam, wśród setek tysięcy ludzi zgromadzonych wokół tego ogromnego dziedzińca, wszedł, przewrócił stoły wekslarzy, wypędził handlujących zwierzętami i opróżnił to miejsce z bazarów Annasza, byłego arcykapłana, który sprawował nad tym kontrolę. Wrócił tam w środę, do tego, co tam zostało. Przejął całe to miejsce i przez cały dzień to miejsce rozbrzmiewało prawdą płynącą z Jego ust.
Te trzy dni z pewnością przesądziły o Jego losie, jeśli w ogóle wahali się, czy chcieli Jego śmierci. Mieli jednak problem. Rozdział 14 mówi, że bali się ludu. Jak aresztować takiego człowieka? Jak przeprowadzić egzekucję przy takiej popularności? Więc w pierwszych dwóch wersetach rozdziału 14 myślą, że lepiej nie robić tego w czasie święta. Z trudem powstrzymywali swoją nienawiść przez jeden dzień, a co dopiero przez kolejny tydzień czy dwa.
Wiedzą jednak, że nie powinni próbować robić tego publicznie. Zdają sobie sprawę, że ludzie mogą zareagować i mogą wybuchnąć zamieszki. To nie byłoby dobre. Rzymianie nie lubili rozruchów. Być może nie byliby nawet w stanie zapanować nad tłumem. Więc mają problem. Muszą schwytać i aresztować Jezusa, uciszyć Go i zabić, ale potrzebują kogoś, kto wskaże im Go w ciemnościach nocy, kiedy tłumy już się rozejdą. Ale kto to będzie? Nie mogą sami złożyć takiej propozycji jednemu z Jego dwunastu apostołów. Według ich wiedzy oni wszyscy pozostają Mu wierni, a to zniweczyłoby ich plan.
Musieli poczekać, aż ktoś się pojawi. Kto by to mógł być? Kto by to zrobił? Wszyscy, którzy za Nim podążali, byli Nim zachwyceni. Kto mógłby zdradzić Jezusa? Ludzie byli po stronie Jezusa, gdy oczyścił świątynię z obecnego tam zepsucia, bo wszyscy byli jego ofiarami. Płacili dziesięć razy więcej, niż należało zapłacić za zwierzę na ofiarę. Byli wyzyskiwani przy wymianie pieniędzy. Kto miał to zrobić?
O dziwo, ktoś się pojawił. Rozdział 14, werset 10: „A Judasz Iskariot, jeden z dwunastu, poszedł do arcykapłanów, aby im Go wydać”. On to zainicjował. Niesamowite. Nie przyszli do niego, żeby go namówić. On to zainicjował. Werset 11 mówi: „A oni, gdy to usłyszeli, uradowali się”. No, tak. Gdzie indziej znaleźliby kogoś, kto by to zrobił? „I obiecali dać mu pieniądze”. Jak opisuje inna z czterech Ewangelii – a wszystko to opisali Mateusz, Marek, Łukasz i Jan – jedna z pozostałych Ewangelii mówi, że wynegocjował 30 srebrników.
Byli gotowi dać mu 30 srebrników, co, nawiasem mówiąc, było ceną niewolnika. Był więc gotów sprzedać Jezusa za cenę niewolnika, dokładnie za kwotę, o jakiej Stary Testament mówił, że będzie za nią sprzedany. Nieświadomie wypełnili proroctwo, które potwierdza wiarygodność i dokładność Starego Testamentu. I tak zaczął szukać sposobu, by zdradzić Go w odpowiednim momencie. Musiał znaleźć właściwy czas, z dala od tłumów, nocą, w ciemności.
Wiecie, czym zajmowaliśmy się do tej pory w Ewangelii Marka 14. Teraz jest czwartek. Razem udają się do sali na górze, gdzie obchodzą ostatnią Paschę, ostatnią prawowitą, oficjalną, żydowską Paschę. A potem nasz Pan ustanawia Stół Pański, inaczej: komunię, Wieczerzę Pańską. Robi to w ich obecności.
W środku tego czwartkowego wieczoru, który trwa zasadniczo od zachodu słońca aż do północy – to długi, przeciągający się czas, w którym nasz Pan obszernie nauczał, opisują to rozdziały od 13 do 16 Ewangelii Jana. Działo się wiele spraw, ale jedną z nich było poruszenie kwestii zdrady. Pojawiła się zapowiedź tego, że ktoś Go zdradzi. Werset 18 rozdziału 14 mówi: „I gdy siedzieli i jedli, rzekł Jezus: Zaprawdę powiadam wam, że jeden z was wyda mnie. Jeden z was, który je ze mną, wyda mnie”. Byli po prostu zszokowani.
Judasz był tak zręcznym hipokrytą, tak zdolnym hipokrytą, że nie mieli pojęcia, że to On. Czytamy wręcz, że „poczęli się smucić i mówić jeden po drugim – wszyscy – Chyba nie ja?”. Nie sądzili, że to Judasz, podobnie jak nie myśleli, że to oni. Był tak bardzo zdolnym hipokrytą. Jezus powiedział: „To jeden z dwunastu. Jeden z was, który macza ze mną chleb w misce. To jeden z was. Syn Człowieczy wprawdzie odchodzi, jak o Nim napisano, ale biada owemu człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany. Lepiej by było, gdyby się nie narodził ów człowiek”. Lepiej byłoby nigdy się nie urodzić, niż spędzić wieczność w piekle.
Więc Jezus demaskuje Judasza. Reszta tego nie zrozumiała, ale Judasz tak. Pismo Święte mówi, że Szatan wstąpił w Judasza. A Jezus wysłał go i powiedział: „Czyń zaraz, co masz czynić”. Więc w ten czwartkowy wieczór Jezus pozostał z jedenastoma. Judasz, który od pewnego czasu szukał dogodnej chwili, wiedział już, że Jezus wie. Odchodzi znaleźć członków Sanhedrynu późnym, czwartkowym wieczorem i ustala szczegóły spotkania. On wie, gdzie znaleźć Jezusa, bo wie, gdzie Jezus i uczniowie zwykle udawali się w nocy. Udawali się do miejsca, w którym Jezus właśnie był, do ogrodu Getsemane, Wersety 32-42 opisują Jego modlitwę w tym miejscu. Właśnie tam mieli się udać.
Pamiętajmy, że było dwunastu apostołów plus Jezus. Wszyscy byli pielgrzymami w Jerozolimie. To miejsce było w zasadzie zalane tłumami, które przybyły na Paschę. Nie było wielu miejsc noclegowych. Prawdopodobnie dom Marii, Marty i Łazarza nie mógł pomieścić ich wszystkich, więc pewien bogaty człowiek z miasta, który miał ogród na Górze Oliwnej, udostępnił im go, a oni poszli tam w nocy. To było miejsce, do którego, jak mówi Biblia, zwykli się udawać, Ewangelia Jana 18, Ewangelia Łukasza 22:39. Czytamy tam, że Judasz dobrze je znał. On wiedział, że tam będą.
To była dla niego idealna sytuacja. To miejsce poza miastem, na Górze Oliwnej, a kiedy w starożytnym świecie zachodziło słońce, robiło się naprawdę ciemno. Więc zorganizował wszystko, żeby zebrać przywódców Izraela i ich świtę, żeby odnaleźli Jezusa w ciemnościach ogrodu Getsemane.
Nasz Pan już tam jest, kiedy dochodzimy do tego fragmentu w wersecie 43, ponieważ przybył tam w wersecie 32. Werset 32 mówi nam, że przybył do Getsemane, i modlił się tam przez kilka godzin. Pamiętacie Jego modlitwę: „Oddal ten kielich ode mnie – trzy razy – lecz nie to co ja chcę, ale to co Ty”. I okazuje posłuszeństwo Ojcu. Pójdę na krzyż, jeśli o to mnie prosisz, choć jest to straszne być oddzielonym od Ciebie i ponieść grzechy. On jest gotów to zrobić.
Kiedy On się modli, uczniowie śpią. Ostrzega ich, że niebezpiecznie jest spać wtedy, kiedy powinno się modlić, bo nadchodzi pokusa. Spotkanie modlitewne kończy się, kiedy dochodzimy do wersetu 41. Środek wersetu: „Nadeszła godzina, oto Syn Człowieczy będzie wydany w ręce grzeszników. Wstańcie, pójdźmy. Oto ten, który mnie wydaje, przybliża się”.
Oni są na wzniesieniu. Nadchodzi ta zgraja. Wśród nadchodzącego tłumu mogło być aż tysiąc osób. Widzą pochodnie. Słyszą, jak porusza się tłum. Nasz Pan to widzi i mówi, że czas modlitwy się skończył. Chodźmy. On nie odchodzi w drugą stronę. On wychodzi naprzeciwko tego tłumu. W tym miejscu kontynuujemy historię w wersecie 43. A tutaj, wcześnie, w ciemności piątkowego poranka, wszystko zaczyna się rozwijać w kierunku egzekucji Jezusa. Około trzeciej po południu będzie już martwy. To dzieje się tak szybko.
Zdrada, aresztowanie, dwa procesy – jeden przed Żydami, drugi przed poganami, każdy składający się z trzech części – ukrzyżowanie i śmierć, wszystko to do godziny trzeciej po południu. Przed zachodem słońca zostanie złożony do grobu. Będzie więc w grobie w piątek, w sobotę i przez część niedzieli, po czym zmartwychwstanie w niedzielę rano, wypełniając proroctwo o ukrzyżowaniu i przebywaniu w grobie przez trzy dni. Bóg ma kontrolę nad wszystkimi tymi szczegółami. Ci bezmyślni niewierzący, którzy nienawidzą Jezusa, krok po kroku realizują Boży plan i nie są przez to mniej odpowiedzialni za to, co zrobili, bo zrobili to z nienawiści ich własnych serc.
Przejdźmy do tej sceny. Najpierw pojawia się agresywny tłum: „I zaraz, gdy On jeszcze mówił – wciąż mówił swoim uczniom, żeby wstali i ruszali, bo Judasz już tu jest, oni już tu są – Judasz, jeden z dwunastu”. Wydaje się, że to krótkie określenie, które właśnie przeczytaliśmy w innej części tego rozdziału, to sposób, w jaki Marek wyraża niedowierzanie, że ten człowiek odrzucił Chrystusa. Po prostu nie może się z tym pogodzić. Jeden z dwunastu, jeden z dwunastu, jeden z dwunastu. Jak to możliwe?
Judasz, jeden z dwunastu, największa tragedia, człowiek, który otrzymał największą szansę i przywilej, jaki kiedykolwiek mógł spotkać jakąkolwiek osobę, być z Chrystusem, Synem Bożym, ten człowiek, jeden z dwunastu. To była dla niego pracowita noc. Pan go odprawił. Wstąpił w niego Szatan. Wiecie, jak Pismo Święte opisuje osobę opętaną przez demona, mamy takie opisy. On został opętany przez samego Szatana. W pewnym sensie diabeł przejął nad nim kontrolę. To była szalona noc dla opętanego przez diabła Judasza. Musiał odnaleźć Sanhedryn w ciemnościach nocy.
Prawdopodobnie gdzieś przed północą, zanim zakończyły się wieczerza paschalna i Wieczerza Pańska. Musiał uzyskać od nich zgodę na zmobilizowanie ich sił, bo uważał, że wie, gdzie będzie Jezus, bo tam się zwykle udawali, na Górę Oliwną, a on dobrze znał to miejsce. Następnie, musiał otrzymać zgodę władz rzymskich na przydzielenie żołnierzy, którzy mieli pójść z Żydami, bo Żydzi obawiali się, że nawet z własną strażą świątynną nie zdołają poradzić sobie, gdyby coś zaczęło się dziać, jakiś rodzaju buntu tłumu, gdyby wieść się rozniosła.
Więc trzeba było uzyskać zgodę na udział rzymskich żołnierzy. I to niemałej grupy. Chodziło o greckie słowo speira – kohorta. Pełna kohorta liczyła sześciuset rzymskich żołnierzy. Rzymianie mieli podczas Paschy dodatkowych żołnierzy z powodu ogromnego napływu ludzi. Mieli ich tam dla utrzymania bezpieczeństwa.
A tak przy okazji, krótko wcześniej doszło do żydowskiego powstania przeciwko Rzymianom. Rzymianie stłumili to powstanie. Jest to wspomniane w Ewangelii Marka 15:7. Jednym z głównych uczestników tego powstania był człowiek o imieniu Barabasz. Barabasz.
Rzymianie nie tolerowali powstań, dlatego przychylili się do prośby Judasza. Była to więc pracowita noc dla tego człowieka opętanego przez diabła, który składa w całość wszystkie elementy tej małej układanki. Prawdopodobnie musiał uzyskać pozwolenie od samego namiestnika, Piłata.
Ale te miejsca były bardzo blisko siebie. Twierdza Antonia, gdzie stacjonowali Rzymianie i gdzie był Piłat, znajdowała się niecałą minutę spacerem od świątyni, od północno-wschodniej strony świątyni, północnego muru świątyni. Wszystko było bardzo blisko, a on spieszył się, żeby to wszystko załatwić. Zdradził lokalizację, a tym samym Syna Bożego za 30 srebrników.
I tak nadeszła ta zgraja. Werset 43 mówi, że mieli miecze i pałki. Miecze należały do Rzymian. Użyto tu słowa machaira. Nosili krótkie sztylety, bardzo zabójcze, ostre z obu stron, obosieczne sztylety, którymi bardzo sprawnie się posługiwali, podcinając gardła i wbijając te sztylety w odpowiednie miejsca, żeby szybko pozbawić człowieka życia. Mieli w tym wprawę. Pałki należały do straży świątynnej. Straż świątynna nie używała zabójczej broni. Kontrolowali tłumy za pomocą pałek.
A więc nadchodzi straż świątynna, która zazwyczaj odpowiadała za bezpieczeństwo w świątyni, wraz z Rzymianami z ich mieczami. Dowiadujemy się o tym nieco więcej. Dowiadujemy się też z Ewangelii Jana 18:3, gdzie Jan podaje nam dalsze szczegóły, że przyszli z pochodniami i lampami. To był jedyny sposób, żeby oświetlić noc. To było kluczowe, żeby widzieli, dokąd idą i zlokalizowali Pana we właściwym momencie. Więc z ciemności, pośród tej nocy, wyłania się ogromny tłum. Wiele setek ludzi razem, bezmyślnie, tchórzliwie, niesprawiedliwie i zuchwale idą po to, by zabić Syna Bożego.
Zdrajca następnie wskazuje Pana. Mówi im, jak zamierza to zrobić. Przechodzimy więc od agresywnego tłumu do zdradzającego ucznia. Werset 44: „A ten, który Go wydawał, dał im znak – sygnał – mówiąc: Ten, którego pocałuję, jest nim”. A potem, co zdumiewające, Judasz wydaje im rozkaz: „Bierzcie Go i prowadźcie uważnie”. On również nienawidził Jezusa. Ale, jeśli Szatan przemawiał przez Piotra, kiedy Piotr mówił: „Nie, Panie, nie pójdziesz na śmierć”, Szatan z pewnością przemawiał przez Judasza, kiedy Judasz mówił: „Bierzcie Go i prowadźcie uważnie”.
Przy okazji, to dobry dowód na to, że Jezus nie miał aureoli, bo Judasz powiedziałby: „To ten z aureolą”. Albo: „To ten, którego twarz ma nadprzyrodzony blask”. Nic zewnętrznego nie pozwalało rozpoznać boskości Jezusa. Była jednak oczywista potrzeba, żeby rozpoznać Go w tłumie i upewnić się, że nikt inny nie powie: „Ja jestem Jezusem”, a wtedy Jezus wymknie się i ucieknie. Zakładano, że będzie próbował uciec. To kolejny powód zaangażowania takich sił. Spodziewano się, że będzie próbował uciec, że nie pozwoli, by to się wydarzyło.
Nie chcieli, żeby ktoś inny podszył się pod Jezusa, podczas gdy On zdołałby uciec. Dlatego Judasz mówi: „Wskażę Go, wyróżnię Go. Ten, którego pocałuję, jest Nim, bierzcie Go”.
Pocałunek, serdeczne objęcie, starożytny znak, który wyrażano na różne sposoby. Niewolnicy całowali w stopy. Niżsi rangą całowali w dłonie. A równi całowali się w policzek. To miało wyrażać równość. To akt czułości, szacunku, miłości i uznania. To sprawia, że jest to jeszcze bardziej ohydne. Wszyscy doświadczyliśmy zdrady. Wszyscy to znamy. Ale przez pocałunek? To obłuda w swojej najczarniejszej postaci. Mąż boleści miał wiele powodów do smutku i może dodać do listy również ten. Werset 45 mówi, że Judasz się nie wahał. „I zaraz podszedłszy, przystąpił do Niego i rzekł: Mistrzu! I pocałował Go”.
I pocałował Go. Przy okazji, grecki czasownik kataphileo oznacza “całować żarliwie”, całować żarliwie. Zawiera przedrostek, który wzmacnia znaczenie czasownika. To wyrażenie czułości trwało jakąś chwilę. Przypomina to powrót syna marnotrawnego do domu, gdy ojciec, w 15 rozdziale Ewangelii Łukasza, przyjmuje go i całuje po całej głowie. Judasz odegrał więc dramatyczny spektakl fałszywego uczucia mający jednoznacznie wskazać o kogo chodzi, żeby wiedzieli to żołnierze. Ewangelia Łukasza 22:48 dodaje: „Jezus zaś rzekł do niego: Judaszu, pocałunkiem wydajesz Syna Człowieczego?
Czy zdradzasz Syna Człowieczego pocałunkiem?”. Jezus mógł zniszczyć go na miejscu. Mógł obrócić go w proch. Ale tego nie zrobił. Poddał się zdradzie, żeby wypełniło się Pismo. Pamiętacie słowa psalmisty? Że przyjaciel, któremu zaufał, podniesie przeciwko niemu swoją piętę. Że będzie zdradzony w domu swoich przyjaciół. Marek nie wspomina już więcej o Judaszu. Całuje Jezusa i znika z historii opisanej przez Marka.
Co więc stało się z Judaszem? Mówi nam o tym Mateusz. Ewangelia Mateusza 27 mówi nam, co się wydarzyło. „Wtedy Judasz, który Go zdradził – werset 3 – widząc, że został skazany”. Co to znaczy? Judasz pozostał w pobliżu po tym, jak zdradził Go tamtej nocy. Został też na czas procesu, który odbywał się rano. Rozprawa toczyła się we wczesnych godzinach porannych. I gdy na końcu procesu Jezus został skazany na śmierć, Judasz wciąż kręcił się w pobliżu, by to obserwować. A kiedy zobaczył, że Jezus został skazany, ogarnęły go wyrzuty sumienia i zwrócił 30 srebrników arcykapłanowi i starszym.
Wrócił tam, gdzie gromadził się Sanhedryn i zwrócił im pieniądze. I rzekł, werset 4: „Zgrzeszyłem, gdyż wydałem krew niewinną. A oni rzekli: Cóż nam do tego? Ty patrz swego”. Co nas to obchodzi? „Wtedy rzucił srebrniki do świątyni, oddalił się, poszedł i powiesił się”. Powiesił się? To był żal. To była skrucha, która nie prowadzi do zbawienia. Poszedł i powiesił się.
Nie zrobił tego zbyt dokładnie, bo 1 rozdział Dziejów Apostolskich mówi, że ostatecznie jego ciało spadło, roztrzaskało się o skały i wypłynęły jego wnętrzności. Lina pękła albo złamała się gałąź, gdy wisiał nad urwiskiem i zginął straszną, tragiczną śmiercią. Ludzie nie nadają swoim synom imienia Judasz. Nie nazywają tak nawet swoich psów. To największy przykład zmarnowanej szansy, zmarnowanego przywileju w historii. W całej historii.
Więc aresztują Jezusa. Werset 46: „A oni rzucili się na niego i pochwycili Go”. W Ewangelii Jana 18:12 czytamy: „Wtedy oddział żołnierzy i dowódca, i słudzy żydowscy pojmali Jezusa i związali Go”.
To prowadzi nas do wersetu 47. Widzieliśmy już wzburzony tłum. Widzieliśmy też ohydnego, tragicznego zdrajcę, Judasza. Teraz poznajemy kolejną postać tego dramatu. Nazwijmy go porywczym uczniem. Porywczy uczeń. Werset 47: „A jeden z tych, którzy tam stali, dobył miecza, uderzył sługę arcykapłana i uciął mu ucho”. To jest dziwne. Zaskakujące wydarzenie. Na szczęście wiemy, kto to zrobił. Nawet gdyby nam tego nie powiedziano, i tak moglibyśmy się domyślić. Moglibyśmy zgadnąć, że to był Piotr. Porywczy, gwałtowny Piotr. I rzeczywiście tak było.
Według Ewangelii Jana 18:10 to był Piotr. A według tego samego wersetu zaatakowany człowiek nazywał się Malchus i był sługą arcykapłana Kajfasza. Nie był ani dowódcą, ani żołnierzem. Co Piotr wyprawia? Tak często wydaje się nie rozumieć Bożego planu. Dlaczego on to robi?
Powiem wam, dlaczego to robi. Ma coś do udowodnienia. Wcześniej, w 29 wersecie 14 rozdziału, Piotr powiedział Jezusowi: „Choćby się wszyscy zgorszyli, ja jednak nie”. Piotr był pewny siebie. Naprawdę wierzył w siebie. Pasowałby do współczesnego świata. „Jeśli wierzysz w siebie, możesz wszystko”. Taki był Piotr. On wierzył w siebie. Nie miał zawieść, nie miał upaść. Powiecie: „Jest w tym pewna śmiałość, pewna odwaga”. Oczywiście, że tak. Była w tym pewna śmiałość i odwaga. Ale wydarzyło się coś, co sprawiło, że Piotr był tak odważny. I powiem wam, co to było.
Ewangelia Jana 18 opisuje to samo wydarzenie, tę samą sytuację. Ale chcę, żebyście wiedzieli, co się tam wydarzyło. Wszyscy tam przybywają, cała ta zgraja. Jezus podchodzi do rzymskiego oddziału, do strażników, arcykapłanów, faryzeuszy, do wielkiego tłumu z pochodniami, bronią i latarniami. I Jezus pyta: „Kogo szukacie? Kogo szukacie? Odpowiedzieli Mu: Jezusa Nazareńskiego”. Rzekł do nich Jezus: „Ego eimi, Ja jestem”. I wypowiedział tetragram, imię Boga. „Ja jestem”. I tyle wystarczyło. Powiedzieć „Ja jestem”.
Judasz stał razem z nimi, a kiedy On powiedział: „Ja Jestem”, wszyscy upadli na ziemię. Cały tłum runął jak długi. Nie mogli nawet dotknąć Jego mocy, jeśli On im na to nie pozwolił. Dlatego powiedział: „Nikt nie odbiera mi życia, ja sam je oddaję”. Kiedy się już pozbierali, zapytał ich ponownie: „Kogo szukacie?”. A oni odpowiedzieli: Jezusa Nazareńskiego. Odpowiedział Jezus: Powiedziałem wam, że Ja jestem”.
Gdybyś właśnie zobaczył, jak Jezus mówi: „Ego eimi”, po grecku, – po aramejsku to jedno słowo – gdybyś zobaczył, że Jezus wypowiada jedno słowo i tysiąc ludzi upadło na ziemię, czułbyś się spokojnie, prawda? Czułbyś, że możesz wyciągnąć swój mały nóż i przejść przez tłum, bo w każdej chwili Jezus musiałby tylko powiedzieć kolejne słowo, a oni wszyscy znowu by upadli. To był niesamowity, cudowny, triumfalny, chwalebny i potężny czyn Jezusa, który napełnił Piotra siłą. On musiał jeszcze raz udowodnić swoją lojalność.
Zapytasz: „Skąd on wziął miecz? Co on robi z mieczem?”. Łukasz mówi nam, że Jezus powiedział w Ewangelii Łukasza 22:36-38: „Posłałem was bez trzosa, bez torby, bez dodatkowych butów, wy poszliście i głosiliście ewangelię, otoczyłem was opieką, wasze potrzeby były zaspokajane, ale kiedy wyślę was w przyszłości, lepiej weźcie trzos i torbę, bo przyjdą prześladowania. A tak przy okazji, lepiej weźcie ze sobą miecz”.
Powiedział: „Jeśli nie macie miecza, lepiej go zdobądźcie”. Nie po to, by zabijać. Chrześcijaństwo nie rozwija się tak jak islam. Nie rozwija się przez zabijanie ludzi. A każda rzekoma próba rozwoju chrześcijaństwa przez zabijanie jest fałszywym chrześcijaństwem. Ale On powiedział: „Będziecie potrzebować miecza, bo spotkacie się z oporem, będziecie prześladowani, będziecie musieli umieć się bronić”. W tym sensie Pan popiera samoobronę.
Więc na koniec tej krótkiej rozmowy w Ewangelii Łukasza 22 niektórzy uczniowie odpowiedzieli: „Mamy dwa miecze, znaleźliśmy dwa między nami”. Możecie być pewni, że Piotr miał jeden z nich. A kto wie, może Piotr miał dwa miecze. Może wziął oba. Ale wyciągnął jeden i odciął ucho Malchusowi.
On nie miał żadnego chirurgicznego przygotowania. I zapewniam was, że był lepszy w zarzucaniu sieci niż w podcinaniu gardeł, bo nie trafił w gardło tylko w ucho. Nie próbował odciąć komuś ucha. Próbował poderżnąć gardło, bo właśnie do tego służył taki miecz. Tamten człowiek zrobił unik. A według Ewangelii Łukasza 22 Pan powiedział: „Przestańcie, dosyć tego, dosyć tego”. To było nierozsądne, impulsywne i niebezpieczne, bo w Ewangelii Mateusza 26 On mówi do Piotra: „Piotrze, schowaj miecz, bo wszyscy, którzy za miecz chwytają, od miecza giną”.
Nasz Pan opowiada się w ten sposób za karą śmierci za morderstwo. To powtórzenie 9 rozdziału Księgi Rodzaju. „Kto przelewa krew człowieka, tego krew przez człowieka będzie przelana”. „Piotrze, oni będą mieli prawo cię zabić, jeśli ty kogoś zabijesz”. Nasz Pan opowiada się tu za karą śmierci. „Włóż swój miecz do pochwy”. W Ewangelii Jana 18:11 mówi: „Włóż miecz swój do pochwy. Czy nie mam pić kielicha, który mi dał Ojciec?”. A potem Jezus mówi: „Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby było z tego świata, moi słudzy walczyliby”. Królestwa nie poszerza się siłą. Poszerza się z każdą kolejną osobą przez wiarę w Chrystusa”. Chrześcijaństwo nie czyni żadnych postępów za pomocą miecza, absolutnie żadnych.
Ludzie mówią: „Chrześcijanie walczą w Irlandii Północnej, w Bośni i w Chorwacji. I co z krucjatami?”. Nic z tego nie jest chrześcijańskie. Może nosić taką nazwę, ale nie jest chrześcijańskie. Królestwo poszerza się o jedną duszę po drugiej przez wiarę w Chrystusa. Z relacji Nowego Testamentu dowiadujemy się, że Pan wyciągnął rękę i dał mu nowe ucho. To jedyne uzdrowienie świeżej rany w Nowym Testamencie. „Piotrze, my nie postępujemy w ten sposób”.
Widzimy więc tłum, zdrajcę i widzimy porywczego ucznia. A w kolejnej, krótkiej scenie widzimy chwalebnego Chrystusa, triumfującego Chrystusa. „A Jezus rzekł do nich: Jak na zbójcę wyszliście z mieczami i kijami, aby mnie pochwycić. Codziennie bywałem u was w świątyni i nauczałem, a nie pojmaliście mnie, lecz to się stało, aby się wypełniły Pisma”.
Otacza Go tłum naprawdę tragicznych postaci: zdeprawowanych, odstępczych przywódców religijnych, bezmyślnych, ślepych, nieświadomych, pogańskich, bałwochwalczych rzymskich żołnierzy, zawodowych zabójców, słabych, tchórzliwych, błądzących uczniów oraz nędznego, nikczemnego zdrajcy. On stoi naprzeciw sił piekła i sił ludzkich. I to On tutaj panuje. Mówi: „Dlaczego teraz? Spodziewacie się oporu? Po co ci żołnierze? Po co ta straż? Po co te kije? Gdzie byliście w poniedziałek, kiedy byłem w świątyni? Gdzie byliście we wtorek, kiedy tam byłem? I dlaczego nie aresztowaliście mnie w środę?”.
W ten sposób obnaża obłudę tej potajemnej akcji, w której pojmali Go w nocy, bo było to naruszenie wszystkich ich praw. Jego chwalebny majestat objawia się w upadającym tłumie, kiedy mówi: „Ja jestem”. Objawia się w niesamowitym spokoju i opanowaniu, kiedy zadaje rozsądne pytania. Czy jestem jakimś złodziejem, rozbójnikiem, grabieżcą, że potrzebujecie tylu żołnierzy i tylu strażników? Czy kiedykolwiek próbowałem przed wami uciekać? Czy nie byłem tam codziennie w tym tygodniu? Gdzie byliście?
Ale powodem, dla którego jesteście tu teraz, w środku nocy, w piątek, jest to, że dziś ma się wypełnić Pismo. W swojej bezmyślnej, wrogiej złości, realizujecie Boży plan dokładnie według harmonogramu. Dlatego tu jesteście. Pismo się wypełni. On umrze o trzeciej po południu. Dokładnie w czasie zabijania baranków paschalnych. bo jest prawdziwym Barankiem paschalnym.
A teraz krótka uwaga, o której wspomniałem w zeszłym tygodniu. Dlaczego Szatan próbował powstrzymać Jezusa przed pójściem na krzyż? Zrobił to wcześniej. Piotr powiedział: „Nie, Panie, nie umrzesz, nie umrzesz, nie umrzesz”. A Jezus powiedział: „Odejdź ode mnie, Szatanie”. To Szatan próbował odwieść Go od krzyża. To Szatan Go kusił, mówiąc: „Dam Ci królestwa świata. Możesz zdobyć sławę. Możesz zaspokoić swoje potrzeby. Nie potrzebujesz krzyża”.
Jeśli Szatan chciał powstrzymać Go przed krzyżem, to dlaczego Szatan wstępuje w Judasza, by udał się do ludzi, którzy chcą Go aresztować i zabić? Dlaczego Szatan pobudza Judasza, by poszedł do Sanhedrynu i doprowadził do pojmania i stracenia Jezusa? Nie wiem, jak działa umysł Szatana, ale jest to dla mnie całkiem logiczne, że jedynym czego przywódcy Izraela nie chcieli zrobić, było aresztowanie Jezusa podczas Paschy. Powiedzieli to w Ewangelii Marka 14:2: „Nie chcemy aresztować Go podczas tego święta, tej Paschy”.
Szatan mógł myśleć: „Jeśli doprowadzę do aresztowania podczas Paschy, nawet jeśli stanie się to w środku nocy, to rano cała sprawa wyjdzie na jaw, ludzie się wzburzą i powstrzymają ukrzyżowanie. A jeśli ludzie tego nie powstrzymają – mógł myśleć Szatan – to sprawię, że będzie to tak nie do zniesienia dla Jezusa przez plucie, drwiny, koronę z cierni, uderzenia w twarz, bicie, biczowanie i całą tę mękę. Uczynię to tak nieznośnym, że w końcu powie: „Dosyć, wystarczy, nie będę umierał”.
Pamiętacie rozdział 26, wersety od 51 do 54, kiedy Piotr wyciągnął miecz, Jezus powiedział do niego: „Słuchaj, Piotrze, gdybym chciał, już teraz mógłbym wezwać dwanaście legionów aniołów”. Wiecie, ile to jest? 72 tysiące. Wyobrażacie sobie ochronę złożoną z 72 tysięcy aniołów? Skoro w Starym Testamencie jeden anioł zabił 185 tysięcy Asyryjczyków? Siedemdziesiąt dwa tysiące aniołów może dokonać potężnego zniszczenia. „Schowaj miecz”.
Myślę, że Szatan musiał uważać, że jeśli tłum tego nie powstrzyma, to Jezus sam powie: „Mam już dość, wystarczy”. Wszyscy widzieliście „Pasję”, widzieliście, co wycierpiał. W pewnym momencie powie: „To koniec, skończyłem, nie idę dalej, nie zasługuję na to”. I wezwie aniołów. Szatan nie chciał doprowadzić Go na krzyż. Chciał, żeby było to tak straszne, że sam Jezus to przerwie. Ale On tego nie zrobił, ponieważ był posłuszny Ojcu ze względu na ciebie i ze względu na mnie. Oto stoi w swoim majestacie, po to, żeby wypełniło się Pismo.
Widzimy więc tłum, ohydny tłum. Zdrajca jest jeszcze bardziej odrażający. Porywczy Piotr rozczarowuje, jest słaby, ostatecznie okazuje się tchórzem, bo werset 50 mówi – dochodzimy do ostatniego punktu, tchórzliwych apostołów: „Wszyscy Go opuścili i uciekli”. Wszyscy, włącznie z Piotrem. Wszyscy Go zostawili. Zapowiedział im to już w wersecie 27. Powiedział im: „Wy wszyscy się zgorszycie (…)”. Wszyscy się zgorszycie. A zamiast modlić się, by nie ulec tej pokusie, zasnęli podczas spotkania modlitewnego.
Byli nieprzygotowani, słabi, przestraszeni, niewierni. I uciekli. Zapowiada to Księga Zachariasza 13:7: „Uderz pasterza i będą rozproszone owce”. To proroctwo się spełniło. Nieprzygotowani, niecierpliwi, cieleśni, chwiejni, słabi. Uciekają, żeby ratować swoje życie.
Na koniec jest jeszcze obraz tchórzostwa jednego człowieka. Posłuchajcie tego. „A szedł za Nim pewien młody człowiek, mający płótno narzucone na gołe ciało”. Miał na sobie bieliznę, którą zawsze nosili pod spodem, ale był okryty tylko prześcieradłem. „I pochwycili go młodzieńcy. Ale on zostawił płótno i nago uciekł od nich”. To wydarzenie opisane jest tylko tutaj. Nie ma go ani u Mateusza, ani u Łukasza ani u Jana.
Ludzie pytają mnie: „Kim był ten młodzieniec?” Nie mam bladego pojęcia, kto to był. Skąd miałbym to wiedzieć? Patrzę na tę samą Biblię co wy. Nie widzę tu żadnego imienia. A co to za prześcieradło? Nie mam pojęcia. Ale wiem, że kiedy ludzie kładli się spać, okrywali się lnianym prześcieradłem. Owinął się lnianym prześcieradłem i próbowali go schwytać, a on zostawił prześcieradło i uciekł. Uwielbiam to w Biblii, po prostu to opisuje, bo to się wydarzyło.
Gdyby jakaś komisja to redagowała, powiedziałaby: „Usuńcie to, bo to nie wnosi nic do historii”. O co chodzi? Kim jest ten człowiek? Dlaczego to zrobił? Co to za płótno? Powiem wam, co się stało. Wiemy, że ktoś w środku nocy usłyszał hałas i pomyślał: „Co się dzieje?”. Wyskoczył z łóżka, owinął się prześcieradłem i pomyślał: „Pójdę sprawdzić, co się dzieje”. I kiedy kręcił się po Górze Oliwnej – być może tam pracował, może był tam w winnicy –
i kiedy tak się rozglądał, nagle ktoś uznał go za zagrożenie, za kogoś z grupy Jezusa, więc go łapią, a on po prostu ucieka. Więc ten, kto go złapał, został z samym prześcieradłem. I to, moi przyjaciele, jest prawdziwa interpretacja tego fragmentu. Wszystko, co wykracza poza to, to czysta spekulacja. Niektórzy mówią: „Nie, nie, to Marek, to Marek”. Naprawdę? „Tak, bo to relacja z pierwszej ręki. Kto poza samym zainteresowanym mógłby o tym wiedzieć?”. Kto miałby to wiedzieć? Może to Marek. Może nie wspomina swojego imienia, bo wstydzi się, że biegał nago w środku nocy”.
Nie wiem, może to był Marek. Może właśnie dlatego zostało to zapisane, bo to był Marek. Niektórzy sugerują nawet, że zanim Judasz poszedł do ogrodu, sprawdził dom Marka, bo matka Marka była jedną z pierwszych wierzących. Może chciał sprawdzić, czy Jezus nie poszedł tam zamiast na Górę Oliwną, a kiedy Marek dowiedział się, że szukają Jezusa, narzucił na siebie prześcieradło, wyskoczył przez okno – bo był bardzo młody, matka nie pozwoliłaby mu pewnie wyjść w środku nocy – i pobiegł za nimi. Tworzymy teraz fikcyjną opowieść zamiast trzymać się tego, co jest napisane.
O co w tym chodzi? Chodzi o to, że Jezus jest sam. Wszyscy odeszli. Apostołowie odeszli. Nawet taki być może zwykły naśladowca Jezusa, po prostu ktoś, kto zobaczył, co się dzieje, a im więcej widział, tym bardziej rozumiał, a był naśladowcą, poszedł za Nim, zbliżał się coraz bardziej i coraz bardziej, ale on też uciekł. To ma pokazać, że nie został już nikt. Absolutnie nikt.
Więc samotnego, jak mówi werset 53, przyprowadzili Go w ciemności nocy na pozorowany sąd, żeby poddać Go dwóm rozprawom podzielonym na 3 etapy. Łącznie 6 odrębnych przesłuchań. Fałszywe oskarżenia, przekupieni świadkowie, skorumpowani sędziowie, klasyczny pozorowany sąd. Doprowadzili Go na krzyż rano, a po południu już nie żył.
Na końcu pozostaje powiedzieć tylko jedno, że Jezus świadomie i triumfalnie idzie na krzyż, wypełniając proroctwa. Były proroctwa o Judaszu, zdrajcy. Były proroctwa o rozproszeniu uczniów. Były proroctwa o Nim jako Baranku paschalnym, które musiały się wypełnić w piątek. Były proroctwa o krzyżu. O tym, że będzie wywyższony. Były proroctwa o tym, że będzie przebity przez gwoździe i miecz. To wszystko zapowiadało Pismo Święte. Księga Izajasza 53: „Jak jagnię na rzeź prowadzone”. Ale On idzie dobrowolnie. Robi to z miłości do swojego Ojca i z miłości do ciebie, ponieważ poniósł tam twoje grzechy.
Ojcze, co za przeżycie, że mogliśmy znaleźć się na Górze Oliwnej w tamten dzień oczami Marka i innych autorów Ewangelii, że mogliśmy doświadczyć zdrady i aresztowania Jezusa, przynajmniej w niewielkim stopniu. To tylko pogłębia naszą wdzięczność za gotowość do oddania życia przez Tego, który był doskonale święty, bezgrzeszny, a znosił taką pogardę, choć od wieczności był jedynie czczony przez aniołów, uwielbiany i wychwalany, a został pocałowany przez zdrajcę, aresztowany przez grzeszników i osądzony niejako przez Ciebie na krzyżu, gdy został ukarany za nasze grzechy.
Okrucieństwo tego przekracza nasze pojmowanie, a jednak jaśnieją w tym Jego majestat i wspaniałość. O, jak wspaniałego mamy Zbawiciela. Wielbimy Cię, Boże, za to, że dałeś Go nam, a nas dałeś Jemu. Modlimy się w Jego wielkim imieniu. Amen.
© EWC | Amor Veritatis | GTY


